Saturday, August 27, 2022

සයන පූජා,රන්තැඹිලි, රන්දෝතළු, ලක්ෂ ගණනේ මල් පූජා

මම අවුරුදු ගණනාවකින් කිසිඳු වන්දනා චාරිකාවක් ගිහිල්ල නැහැ. ගමන් යන්න තියෙන අකමැත්ත ඒකට හේතුව. ඉස්සර අපි පිරිවෙනෙන් හෝ පංසලෙන් වන්දනා චාරිකා යනව. ඒ ඉතින් යද්දි අනිවාර්යෙන්ම යන්නෙ අනුරාධපුර තමයි. අපි ඉස්සර අනුරාධපුර යද්දි පොඩිකමට කිසි දෙයක් නොතේරුණාට ඒ ගමං ගැන නැවත කල්පනා කරද්දි හිතෙන දෙයක් තමයි අනුරාධපුරය කියන්නෙ මනුස්සයෙක්ව එකපාරින්ම නිවිච්ච මනුස්සයෙක් බවට පත් කරන්න පුලුවන් තැනක්ය කියන එක.

රුවන්මැලි සෑය(මහාසෑය), මහා බෝධිය කියන්නෙ මිනිස්සු දහ දාහක් මැද්දෙ වුනත් මනුස්සයෙක්ව නිවන්න පුලුවන් තැන්. අවසාන වතාවට වගේ මම රුවන්මැලි සෑයට ගියෙ සිවුරු පූජාවකට. එතන හරි කළඹලයි. මිනිස්සු සිවුරු අතේ තියාගෙන හරි කළඹලෙන් හාමුදුරුවරු පස්සෙන් ඉස්සරහින් යනව. ඒ අයව දැක්ක ගමන් තේරෙන්නෙ එයාලගෙ හිතෙන් සන්සුන් බව ගිලිහිලා කියල.
උදෑසන, දහවල දිස්වෙන හිස් අහස, සැලෙන ගහකොළ වැල, හිටි ගමන් එහෙ මෙහෙ දුවන මුවන්, මොණරුන් ඇතුලු සත්ව වර්ග, විවිධ සුවඳැති හඳුන්කූරු දුම් මික්ස් වෙලා එන කෝවිල් සුවඳ, තැනින් තැන මී කිරි, අයිස්ක්රීම්, බොබයි මොටයි විකුණන මිනිස්සු, වාහන වල ඩිකි ඇරගෙන කෑම කන මිනිස්සු, නැවත රාත්රියට හඳ විතරක් තනි වුන කළුවර අහස, පූජාස්ථානයට මඳක් දුරින් වැවකට ඉතා ආසන්නයෙන් සිංදුවක් කියල විනෝද වෙන මිනිස්සු, තැන තැන දිස්වෙන අතීත පුරාවස්තු කියන්නෙ අපේ හිත් විශාල දුරකට එක්ක යන ඒ වගේම එක තැනක නවත්වන සුන්දර දේවල්. ඒ හැමදෙයක්ම ශ්රද්ධාව නාමයෙන් අද වෙද්දි නැති වෙලා.
ඉස්සර නෙළුම් මල් දෙකක්, දුම් වලින් නැහැවුන හඳුන් කූරක්, කිරි පූජාවක්, උපරිම වුනොත් අටපිරිකරක් අතින් අරගෙන යන මිනිස්සු ගොඩකගෙ දකින පැහැදිලි බව අද එතනට යන එක මනුස්සයෙකුගෙ හිතේ නැති බව ඒ ඒ තැන්වල වීඩියෝ දකිද්දි මට පැහැදිලි වෙනව. එකිනෙකා පරයා මම මෙච්චරක් පූජා කරනව වගේ තරඟකාරී වටපිටාවක් එතනදි දකින්න ලැබෙනව. මිනිස්සු තමන්ට ආස විදියට පූජා සිද්ධ කරන එක එයාලගෙ වැඩක්. හැබැයි ඒවයෙන් තේරුමක් තියෙනවද කියල ඒ අය කල්පනා කළ යුතුයි.
මිනිස්සු වන්දනා කරන්න ඕන තමන්ගෙ හිත නිදහස් කරගන්න. හිතේ කාන්සිය නිවා ගන්න. ඇත්තෙන්ම ඒක ට්රිප් එකක් විය යුතුයි. කොහොම වුනත් අපේ රටේ චාරිකා වෙනුවෙන් බිහිවුන සම්ප්රදායක් නැහැනෙ. තනි පවුලක් වුනත් ගෙදරින් එලියට නිවාඩුවක් යන්නෙ මුළු ගෙදරම අලුත් විදියකින් ට්රිප් එකට එකතු කරගෙන.
කෙනෙක් කරන දේවල් තව කෙනෙක්ගෙ විනිශ්චයට ලක්වෙන එක යම් ආකාරයක ඕපදූප සෙවීමක් වුනත් මම හිතන්නෙ මිනිස්සු තමන්ගෙ හිත කඩා බිඳවගන්න සංචාර නොකල යුතුයි කියල. එකිනෙකා යෙදෙන තරඟයක තරඟ කරුවෙක් වෙමින් සෑයක් වටා රොක් වෙමින් විවිධ පුද පූජා කිරීමෙන් මිනිස් සන්තානයේ සනීපම දේවල් මඟ හරවගන්න එක කොච්චර අවුලක්ද.
සයන පූජා,රන්තැඹිලි, රන්දෝතළු, ලක්ෂ ගණනේ මල් පූජා මේ හැමදේම එක්ක මිනිස්සු තරඟකාරී වෙලා. මේ හැමදේම දිහා බලාගෙන චෛත්යයටයි බෝධියටයි හිනාත් යනව ඇති.
-ගුරුගොඩ සිරිවිමල-




Friday, August 19, 2022

තමා හඳුනාගැනීමෙන් තොරව සතුටක්-සැපතක් නැහැ.

මට මන්ත්ර ගුරුකම් පිළිබඳව දැඩි විශ්වාසයක් නැහැ. නමුත් ඒ ශාස්ත්රය ගැන මම අවිශ්වාස කරන්නෙත් නැහැ. ඇත්තෙන්ම මම ඔය වැඩේ දන්නෙ නැහැ. ඒකට මගෙ හිත යොමු වෙන්නෙත් නැත්තෙ ලංකාවෙ ඒ සඳහා හැදුන දැනුම් මට්ටමක් නිර්මාණය වෙලා නැතිකම. ගුප්ත විද්යාව කියල දෙයක් අල්ලපු රට වුන ඉන්දියාවේ තිබුනත් මම දන්න තරමින් එහෙම එකක් ලංකාවෙ නැහැ. හැබැයි ගුප්ත විද්යා විශාරදල පඳුරකට ගැහුවොත් සීයක් දෙසීයක් වීසි වෙනව.

මම මගේ වෙලාව කීප දෙනෙකු ලවා බලවගෙන තියෙනව. ඒ බලාගෙන තියෙන්නෙ මගේ විනෝදය වෙනුවෙන් මිසක් අනාගත සුභසිද්ධිය වෙනුවෙන් නෙමේ. හැබැයි ඒ දෙන්නම කිව්ව මගෙ තොරතුරු සත්යයි. ඒ වගේම ඒ බලවගත්ත දෙන්නම ජ්යෝතිශය ශාස්ත්රයක් විදියට ඉතා ඉහළින් ප්රගුණ කරපු දෙන්නෙක්. මම මගේ හිතවතුන් බොහෝ දෙනෙකුගෙ වෙලාවල් බලවල දීලත් තියෙනව. මම බොහෝවිට හෙටත් මගෙ ලයිෆ්ටයිල් එකක් විදියට මගේ මිතුරු ජ්යෝතීර්වේදියෙකුගෙ සහාය ලබා ගනිමින් මගෙ වෙලාව ටිකක් බලව ගනියි.

මම යම් මට්ටමකින් දිගු කාලීන සෙම් රෝගයකින් පෙළෙන කෙනෙක්. එක්තරා කාලයක අපේ පවුලෙ අය පුදුම විදිහට මේක සනීප කරන්න වෙහෙස වුනා. ඒ වගේ වෙලාවක මම කුඩා කාලෙ අපේ මාම කෙනෙක් වෙන කෙනෙක් අපේ තව වැඩිමල් හාමුදුරුවො කෙනෙක් එක්ක ඇතුළු ගමක මන්ත්ර බලයෙන් බෙත් කියන ගුරුන්නාන්සෙ කෙනෙක් ලගට ගියා. ඇත්තෙන්ම ඒ ගුරුන්නාන්සෙ සම්මත අර්ථයෙන් ගුණයහපත් මනුස්සයෙක්. (අපිට දානෙත් සකස් කරල දුන්න.)

ඉතින් එතුම බොහෝ මන්ත්ර ගායනා කරල යම් ආරූඪයක් ලබා ගන්නව. ඒ ආරූඪයත් එක්කම එයාගෙ හඬ ගැහැණියකගේ හඬක් බවට පත්වෙනව. ඊට පස්සෙ අමු තිත්ත කුණුහරුපෙන් ඉන්න ඔක්කොමලට බනිනව. (අම්මෝ එහෙමත් බැනුම්) ඒ ගුරුන්නාන්සේ කියන විදියට සහ අනුගාමිකයො කියන විදියට එතුමට ආරූඪ වෙන්නෙ කාලි මෑණියො. ඒ නිසා තමයි කුණුහරුප එහෙම කියල වැඩ ආරම්භ කරන්නෙ.

කෙසේ වෙතත් අපි එතෙන්ට යද්දි පිලී ජාති කාල ගියාද කියල මතකයක් නැහැ. නමුත් එතන පිලී ජාති තහනම්. හැබැයි කුණුහරුප කියනව. ගියපු ගමන් අපි එතෙන්ට ආව හේතුව කොලයක ලියල එතන තියෙන භාජනයකට? දාන්න ඕන. ඒ දාල ඉතින් පෝලිමේ බලාගෙන ඉන්න ඕන. අපටනම් සුදු පිරුවට සහිත ආසන දෙකක් ලෑස්ති කරල දුන්න. නමුත් අනෙක් හැමෝම එයාලගෙ වෙලාව එනකල් බලන් ඉන්න ඕන.

ඒ බලන් ඉද්දි ඒ අය ගොඩේම තවත් කෙනෙක්ගෙ ප්රශ්නය ගුරුන්නාන්සෙ කොලේ නොබලම කියනව. (උදා: සෙම් රෝගයට බේත් අහන්න ආපු දහ දෙනෙක් මෙතන ඉන්නව. එව්න් ටික වෙනම පෝලිම් වෙයව්) එහෙම පෝලිම් වුනාම එතනින් එක්කෙනෙක්ව ගෙන්නල අම්බානක කුණුහරුපෙනුත් බනින ගමන් ලෙඩේ ස්වභාවය අරව මේව කියල. එයාගෙ තියෙන කැත පුරුදු වගේ දේවලුත් අර සෙනග ගොඩේම කියල දානව.

ඉතින් මට හිතාගන්නම බැරිවුන කොටස තමා අර කොලේ බලන්නැතිව ලෙඩේ ගැන කියන එක. හැබැයි මට එදා නොතේරුණාට අද ඒක නැවත කල්පනා කරල බලද්දි හිතෙන්නෙම මේ ගුරුන්නාන්සෙ ආරූඪයට ලොකු වෙලාවක් ගන්නෙ අර කොල ටික එහෙම බලල පේ වෙලා එන්න වෙන්නැති කියල.

කොහොම වුනත් ඒ ආරූඪය හාමුදුරුවො දෙන්නට විශේෂ සැලකිලි දැක්කුව.(කාලි මෑණියො වුනත්) එයා මාව ගෙන්නල ප්රශ්න අහල බේත් තොගයක් කිව්වත් මම ඒව කරාද කියලවත් මතක නැහැ. හැබැයි ඒක වෙනම අද්දැකීමක්.

දෙවනුව යම් අතීත බලයක් තියෙනවාය හැගෙන මෑණි කෙනෙක් මගේ හිතවත් නෝන කෙනෙක්ගෙ මාර්ගයෙන් දැනගන්න ලැබුන. ඒ මෑණියො අදාල කෙනාගෙ කේන්දරය දුන්න ගමන් අදාල කෙනාගෙ අතීතය වර්ථමානය අනාගතය සියල්ලම කියනව. ඒ විදියටම මමත් මට අවශ්ය කෙනාගෙ තොරතුරු දුරකථනය හරහා දැනුම් දුන්න ගමන් එහෙම්ම කියවගෙන ගියා. ඒ සියල්ලම සහතිකම සහතික ඇත්ත. අදාල කෙනාගෙ චරිතය, හැසිරීම, ලෙඩ රෝග, වගේම මරණය ගැන පවා කිව්ව. මට හිතාගන්න බැහැ ඒ මෑණියො ඒ දේ කිව්වෙ කොහොමද කියල.

ඒ වගේම පිරිත් කියද්දි ආවේශයට පත්වෙන උපාසක-උපාසිකා සහ පැවිදි අද්දැකීම් කිහිපයක් මට තියෙනව. බොහෝ අය රතන සූත්රය, ආටානාටිය සූත්ර කියද්දි ආවේශ වෙන හේතුව මට හිතාගන්න බැහැ. පිරිතක ආරම්භක බෙර පද වැයෙද්දි ආවේශ වෙලා සද්දෙන් හූ කියන අය පවා ඉන්නව.

ඒ අයගේ මානසික ව්යාකූල බව නිසා ඇතිවෙන විවිධ තත්වයන් බොහෝවිට මානසිකමය ප්රතිකාරයකින්ම සමනය කල හැකිබව මම හිතනව. විශේෂයෙන්ම එකිනෙකා අතර යහපත් සන්නිවේදනයන් එකිනෙකාගේ සතුටට, සොම්නසට හේතු වෙනව. (රිද්මයානුකූල සාමයික ස්වරයෙන් පිරිත් සජ්ඣායනය, කාරුණිකව හිස අතගෑම ආදී කරන ඕනෑම දෙයක් කාරුණික සිතකින්)

මම පුද්ගලයෙක් විදියට විශේෂ වශයෙන් ඔය දේවල් ප්රසිද්ධියට පත් නොකරන්නෙ මට ලැබිල තියෙන ජීවිතය තුළ අනාගතය පිළිබඳව ප්රත්යවේක්ෂා කිරීම වැඩියෙන් දුක් වීමට හේතුවක් නිසාත් වර්ථමානය තුළ මේ ලැබිල තියෙන සැනසිලි දායක ජීවිතයට යම් විදියකින් හෝ හොද-නරක බලපෑමක් වුනොත් මට මගේ මේ මොහොත මිස් වේවි කියල හිතෙන නිසා.

මම මිත්යාව ලෙස විශ්වාස කරන්නෙ අපට ලැබිල තියෙන දැනුම, අවබෝධය, ජීවිතය ඇතුළු ඕනෑම දෙයක් අනවශ්ය පරිදි කඩේ යැවීම. ආගමික අභිචාර විධි, පෙරදිග-අපරදිග ආදී ඕනෑම දැනුමක් මේ කාලයේ අවභාවිත වෙනව. ඒ විදියට අවභාවිත නොවෙන දෙයක් මම මිත්යාව ලෙස නම් කරන්නෙ නැහැ.

විද්යාව ලෙස මම හදුනාගන්නෙ අපට ලැබිල තියෙන දැනුම, අවබෝධය, ජීවිතය වීමංසනයෙන්, විචාරයෙන් යුතුව අවස්ථානුකූලව භාවිත කිරීම. එහෙම දේවල් මේ රටේ වෙන්නෙ නැහැ.

අපි ඉන්ද්රිය තුළින් දකින බටහිර දැනුමෙන් සියල්ල විසඳගන්න යනවනම් ඒක සමහර විට මිත්යාවක් වෙන්න පුලුවන්. දැන් ඇත්තෙන්ම මම දැනගෙන තියෙන දේවල් ඇතුලෙ විද්යාව මිත්යාවක් වෙලා ඉවරයි. නමුත් හෙටත් මගෙ කකුළෙ අමාරුවට බේත් ගන්න ඩොක්ටර් කෙනෙක් චැනල් කරනව. මම විද්යාව විශ්වාස කරනව. තාක්ෂණය නොදැනුමක් ඇතුළෙ විශ්වාස කරනව. මේ හැමදේම මගෙ කෙටි කාලීන එදිනෙදා අවශ්යතාවලට විසඳුම් ලබා දෙනව.

ඒ වගේම අතින්ද්රිය ප්රත්යක්ෂය තුළින් දැනගන්න දේවල් මේ ලෝකෙ තියෙනවනම් ඒ දේවල් අවභාවිත වෙනවනම් (පුද්ගල ආකර්ශණය, මුදල, දේශපාලනික ආදී බලය උදෙසා) ඒක මිත්යාවක් වෙන්නෙ එතනින්. ඒ අර්ථයෙන් ගත්තම කේන්දර බැලිල්ල, ආරූඪය, පේන කීම, සාස්තර අනාවැකි කීම ආදි සියල්ල මිත්යාවක් දක්වා වර්ධනය වෙලා තියෙනව.

කොරෝනා කාලයේ රටටම පිරිත් කියමින් ආශිර්වාද පැතීම, පිරිත් පැන් ඉසීම, වැනි යෝජනා තුළින් විද්යාත්මක නොවන පදනමකින් ක්රියා කරන්න උත්සාහ කිරීම. කාලි මෑණියන්ගේ ධම්මික පැණිය, නාථ දේව ආශිර්වාදය, ගංගා වලට පැන් කල හැලීම වැනි දේවල් පවා අපේ රටේ අපහසුම අවස්ථාවලදී යෝජනා වුනා. ඒ දේවල් ගැන සොයා බැලීමකින් තොරව ක්රියාත්මක කරන්න තීන්දු තීරණ ගතයුතු දේශපාලකයන් උත්සාහවන්ත වුනා. ඒ හැමදේම මිත්යාවේ පදනම්. ඒ කිසිවක් විද්යාත්මක පදනම් නෙමෙයි.

මේ දෙකම අපේ රටේ දේශපාලනික, සමාජ, සංස්කෘතික වශයෙන් ඝාතනය වෙලා ඉවරයි. ආගමික ඇදහිලි ආදිය විශේෂයි. දෙයකට වැඩි පමණින් නැඹුරු වෙලා ඒක මතම ජීවත් වෙන ඕනම කෙනෙක් මිත්යාවක් පිටුපස හඹායන්නෙක්. එයාට සමහරවිට එයා හොයන දේවල් ලැබෙන්නත් පුලුවන්. නොලැබෙන්නත් පුලුවන්. නමුත් ඒ දෙකම බැහැර කෙරුවට පස්සෙ අපිට ඉතිරි වෙන පුද්ගල සබඳතා සහිත රංචු සමාජය ගිලිහිලා යනව. ඒ නිසා මම හිතනව රංචු ලැදියාව සහිත මානව පරපුරක් විදියට අපි වාද සහිතව හෝ මේ හැමදේම එක්ක ජීවත් විය යුතුයි.

මම හිතන්නෙ අදෘශ්යමාන, ගුප්ත විද්යාවන් අපේ රටේ ශාස්ත්රයක් විදියට ගොඩ නැගිය යුතුයි. විවේචන, විචාර සම්ප්රදායන් අලුතින් නිර්මාණය විය යුතුයි. කිසිවක සත්ය-අසත්යය කෙසේවෙතත් මිනිස්සුන්ගේ දෛනික අවශ්යතා සපුරා ගැනීම සඳහා යමක් ඒ දේවල් තුළ තියෙනවද කියල විමසල බැලිය යුතුයි. ඒ කිසිවකට අපි සූදානම් නැත්තං මිත්යා ලබ්දිකයො විදියට මැරිල යන්න පුලුවන්.

ඒ වීමංසනය, විචාරට නැත්තං අර සෙව්වන්දිලා වගේ මානසික අසනීප සඳහා ප්රතිකාර ලබාගත යුතු අයගෙන් තමන්ගෙ මානසික අසනීපයන්ට ප්රතිකාර ගන්න වෙයි. ඒ වගේම තව තව බොහෝ දේවල් දැනටමත් අපේ රට ඇතුළෙ වෙලා තියෙනව. ජ්යෝතිර් වේදින් කියන පට්ටපල් චෞරයන් කියන අපේක්ෂකයන්ට ඡන්ද දීල මිත්යාවන් පසුපස හඹාගියපු පසුගාමී පාලකයො රටේ ජනාධිපතිවරු විදියට පත් කරගත්ත අපට මේ දැනුම් ගැන අවබෝධයක් නැතිව කරගත්ත දේවල් හොඳටම ඇති.

දේවල් තුළ නොඇලී නොගැටී යහපත් සිහියෙන් යුතුව සිටීමෙන් අපට ලබාගත හැකි වාසි බොහෝමයි. ඒ හැමදෙයක්ම අනාගත වාක්යයකට වඩා ශක්තිමත්. තමා කෙරෙහි විශ්වාස තබා, තමා හඳුනාගැනීමෙන් තොරව සතුටක්-සැපතක් නැහැ.

-ගුරුගොඩ සිරිවිමල-

 



Thursday, August 11, 2022

උසස්ම දේ තමා ගැන සෙවීමයි

අර පොඩි හාමුදුරුවො කෙනෙක්ව සහ තරුණියක්ව අල්ලගෙන තරුණයො ටිකක් සද්දෙ දාන වීඩියෝ එකේ ඇත්ත සිද්ධිය ඒ පොඩි හාමුදුරුවන්ගෙ නංගිලු අර තරුණිය. ඒ දෙන්න අසනීපව ඉන්න අම්මව බලන්න යන ගමන්ලු ඉඳල තියෙන්නෙ. මේ කතාව ඇත්තද බොරුද කියන්න මමනම් දන්නෙ නැහැ. ඒ වුනත් ඕව ඔප්පු කරල කරන්න හදන එක මට තේරෙන්නෙ නැහැ. ඒ වගේම ඒක ඇත්තක්නම් අර දඩාර පිරිමින්ට දැන් සනීප ඇති. ඒ අතින් ඒ සිද්ධිය ඔප්පු කරන එකත් හොඳයි.

ඒ නිව්ස් එක ගැන දැන් අදහස් දක්වන අය කියන්නෙ “නංගිනම් නංගි කියල ඒ වෙලාවෙ කියන්න එපැයිලු” මාර කතා තමා. දඩාර පිරිමි ටිකක් දෙන්නෙක්ව වටකරගෙන ප්‍රශ්නයක් දාද්දි කියන්න තියෙන ටිකත් උගුරෙ හිරවෙන අවස්ථා එමටයි. මට එහෙම වෙලා නැතත් මම ඒ වගේ දේවල් දැකල තියෙනව. අනික් අතට තමන් කවුද කියල එක එක්කෙනාට ඔප්පු කරන්න ඒ අය කවුද? පොලිස්සියෙන්නම් ඒකත් කමක් නැහැ.

කෙසේවෙතත් මම බොහෝවිට ගැහැණු පිරිමි තරුණ තරුණියන්ව වැඩියෙන් ඇසුරු කරන කෙනෙක් විදියට මට ඒ සම්බන්ද අද්දැකීම් බොහොමයි. මම තරුණියන් සමග කැෆේ වල ආහාර අරගෙන තියෙනව. එකට ඉඳගෙන කතා බහ කරල තියෙනව. කොෆී එකක් බොනගමන්, කතා කරන ගමන්, පොතක පතක වැඩක් කරන ගමන් මේ හැමවිදියකටම කැෆේ වලදි පාක් වලදි, පංසල් පල්ලි වලදි, ගෙවල් වලදි මේ ඕනම තැනකදි.  දියතෙ, තුම්මුල්ලෙ තැන් තැන්වල අපි පොත් පත් ගැන, ධර්මය ගැන, ආගිය තොරතුරු, සුවදුක් ගැන ඇති වෙන්න කතා කරල තියෙනව. සමහර විට එකම ටැක්සියෙ යන අවස්ථා වැහි වෙලාවට එකම කුඩේ යට යන අවස්ථාත් තියෙනව. (පිරිමි අය එක්කත් එහෙමයි.) ලංකාවේ ගොඩක් අයටනම් තරුණියක් සමඟ සිටීම පේන්නෙ නිකං ලිංගික දර්ශනයක් වගේ. ඒව ඉතින් මානසික ලෙඩ. ඒවට වග කියන්න මට බැහැ.

මම ජීවත් වෙන සමාජය මම විතරක් ඉන්න සමාජයක් නෙමෙයි. මගෙ අම්ම තාත්ත, සහෝදර සහෝදරියො යාළු මිත්‍රයො, නෑයො වේයො, අස්ල්වැසියො, ගැහැණු මිනිස්සු, දායක දායිකාවො, ශිෂ්‍ය, ශිෂ්‍යාවො, හොරු තක්කඩි, බොරි කියන නොකියන, රවටන, හිනාවෙනඅඬන,  දන්න, නොදන්න මේ හැම කෙනෙක්ගෙන්ම පිරිච්ච සමාජයක මම ජීවත් වෙන්නෙ.  මම ග්‍රාමවාසී භික්ෂුවක්. ආරණ්‍යවාසීව ඉන්න කෙනෙක් නෙමෙයි. එතකොට මට විවිධ අවස්ථාවල විවිධ විදියට ඉන්න සිද්ධ වෙනව. ඒ හැමෝවම මම ඇසුරු කරනව. ඒ කිසිම වෙලාවක මට ආටෝපයකට වඩා මිනිස්සු එක්ක හදවතින්ම සමීපව කටයුතු කරන්න වෙනව.

මේ ඕනම වෙලාවක මාව කවුරු හරි අරවගේ සැර විදියට කවුරු හරි ප්‍රශ්න කරන්න ආවොත් මම සමහර විට එයාලට මෙහෙම කියයි. “ඔයාගෙ ධර්මයයි මගේ ධර්මයයි දෙකක්. මගේ ධර්මය දැනගන්න ඕනනම් කනබොන ගමන් කතා කරමු. ඇවිත් වාඩි වෙන්න. නැත්තං අපි මේ වැඩේ ඉවරවෙලා යනකල් ඔයාලට ඔය විදියට කෑ ගගහ වීඩියෝ කර කර ඉන්න පුලුවන්” කියල. ඒ අය මේ දෙකෙන් කෝකට එකඟ වුනත් මමත් මගේ ළඟ ඉන්න අනෙකාවත් මම ආරක්ෂා කරනව වගේම අපි එකිනෙකාට වගකියනව.

හාමුදුරුවරුන්ගෙ ධර්ම-විනය ගැන හොයන ඕන කෙනෙක් මට ප්‍රශ්නයක් නැහැ. හැබැයි ඒ අය මුලින්ම රටක පුරවැසියො වෙන්න ඕන. අනෙකාත් පුරවැසියෙක් විදියට දකින්න ඕන. කාගෙන්වත් කෑව බීව පලියට එයාව හසුරුවන්න කිසි කෙනෙකුට අයිතියක් නැහැ. ඒක භික්ෂුවටත් ගිහියාටත් එහෙමයි.  මිනිස්සුන්ගේ අයිතීන් විතරක් නෙමේ අලින්ගෙ අයිතීන් ගැන පවා කතා කරන මගෙ fb යාළුවො ගොඩක් අයත් මේ ප්‍රශ්නයෙදි අර හාමුදුරුවන්ට එහෙම කරන්න පුලුවන්ද? බිම් ගෙවල් අස්සෙ ඉන්න පුලුවන්ද වගේ කතා අහල තිබුන. පදුරු අස්සෙ රිංගන්න පුලුවන්ද කියල අහල තිබුන. තව කෙනෙක් කියල තිබුන භික්ෂුත්වය ජොබ් එකක්ය, දායකය පඩි ගෙවනවය ඒ නිසා ඒ ඒ විදියට ඉන්න ඕනය කියල. ඒක මොන මනෝවිද්‍යාවටද, මොන ධර්මයටද සාධාරණ කියල මම දන්නෙ නැහැ.  මිනිස් සබදතා පඳුරු මට්ටමට දාල කතා කරන අශිෂ්ට මිනිස්සු එක්ක සංවාද කරන්න තියෙන අපුල බව නිසා මම නිහඬ වුනා. කෙසේවෙතත් මට නැවත නැවතත් කියන්න තියෙන්නෙ හාමුදුරුවරුන්ට නෙමේ කාට වුනත් පොදු සදාචාර මට්ටම දැන හදුනගෙන කටයුතු කරන්න බාධාවක් නැහැ. මිනිස් හැඟීම් ගැන බුදු දහමේ නීති පනවන්නෙ නැහැ. නීති පැනවීම රාජ්‍යය විසින් කරන වැඩක්. ඒක රකින්න පොලිස්සි තියෙනව. ඒවට අවනත වෙන්න කියල බුදු හාමුදුරුවො පවා දේශනා කරනව. සිවුර කියන්නෙත්, ඇඳුම් පැළදුම් කියන්නෙත්, තනතුරු කියන්නෙත් තමන්ට දාගන්න බැරියර් නෙමෙයි.

බුදු හාමුදුරුවො දෙයක් දේශණා කලානම් ඒ දේශනා කලේ භික්ෂු-භික්ෂුණී, උපාසක-උපාසිකා (සාසනය) කියන හැමෝටම. භික්ෂු-භික්ෂුණී විනය පමණක් ගිහියන්ට අදාල වෙන්නෙ නැහැ. ඒකෙන් කියවෙන්නෙ නැහැ භික්ෂුවගේ විනය හොයන පොලිස්සිය ගිහියා කියල. නමුත් බුද්ධ කාලයේ පටන් මේ දක්වාම එකිනෙකාගේ වැරදි සොයමින් වැඩ කරපු ඉතිහාසයක් ත්‍රිපිටකයෙත් දකින්න ලැබෙනව. ඒව මටනම් සාමාන්‍යය දේවල්. ඒවගෙදි කම්පා නොවී වැඩ කරන එක තමා මගේ ක්‍රමය. බලංගොඩ ආනන්ද මෛත්‍රී හාමුදුරුවො තමන්ගෙ අවසාන ගුවන් විදුලි සාකච්ඡාවෙදි? පූරකයා අහන ප්‍රශ්නයකට උත්තර දෙමින් මෙහෙම කියනව. “ගිහියා පැවිද්දා වැරද්දක් කරන තුරු බලාගෙන ඉන්නව. පැවිද්දි ගිහියා වැරැද්දක් කරනතුරු බලාගෙන ඉන්නව. මේකෙන් දෙගොල්ලොම දෙකඩ වෙනව.) දැන් ලංකාවටම රටක් විදියට බලපාල තියෙන ප්‍රශ්නය තමයි එකිනෙකා අතර මිත්‍රශීලී බව දුරස් වීම. ඉතා පළල ඉතා දිගු ඉරි වලින් හැම තැනකම සීමා පනවා ගැනීම. එහෙම මිනිස්සු වෙන්න බැහැ.  එහෙම සතුට ලැබෙන්නෙත් නැහැ.

ශාක්‍ය කුමාරවරු කීප දෙනෙක් නැතිවුන තරුණියක් ගැන හොය හොය කැලේ ඇවිදිද්දි බුදු හාමුදුරුවන්ව මුණ ගැහෙනව. ඒ වෙලාවෙ බුදු හාමුදුරුවො ඒ වෙලාවෙ කියන්නෙ “උසස්ම දේ තමා ගැන සෙවීමයි” කියල. බෞද්ධකම රැකගන්න තඩි පිරිමින්ට බැහැ. ඒක ප්‍රතිපත්තිය දෙයක්.

වඩාත් හොඳ පුරවැසියෙක් කියන්නෙ තමන්වත් අනෙකාවත් රකින්නෙක්, තමන්ගෙත් අනෙකාගෙත් අයිතීන්ට ගරු කරන්නෙක්. ඒ ප්‍රතිපත්තියම තමයි කෙනෙක්ව බෞද්ධයෙක් බවට පත් කරන්නෙත්. තමන් යහපත් කෙනෙක් වෙන්න. අනික් අයව නිවන් යවන්න දරණ නිශ්ඵල උත්සාහය අත්හරින්න.


-ගුරුගොඩ සිරිවිමල-