Friday, June 1, 2018

පාවිච්චි වෙන්න ඕන විදිහ කසාවත දරන අය දැනගත යුතුයි


පාවිච්චි වෙන්න ඕන විදිහ කසාවත දරන අය දැනගත යුතුයි | ගුරුගොඩ සිරිවිමල හිමි
01. කවියෙක් වෙන්න කවි පොතක් රචනා කරන්න අවශ්‍යමද?
ඒක අත්‍යවශ්‍යක් නෙමේ. හැබැයි කවිය සමාජගත කරන එකත් කවියාගෙම වගකීමක් වෙන නිසා පොතක් කිරීමෙන් වරදක් සිද්ධ වෙන්නෙ නෑ.කවියා කියන්නෙ පොත් ලියන කෙනෙක්ට නෙමෙයි.කවි ලියන කෙනෙක්ට.කොටිම්ම කිව්වොත් ජීවිතය එක්ක එන හැඟීම් වලට පණ දෙන කෙනෙක්ට.හැබැයි වෙන කෙනෙක්ට කියවන්නනම් පොතක් හෝ මුද්‍රිත හෝ සයිබර් අවකාශය පාවිච්චි කරන්නම ඕන.
02. ඔබ අනෙක් හැම කවියෙකුගෙම කවි කියවනවාද?
විශේෂයක් කරන්නෙ නෑ. මුහුණු පොතේදි දකින කවි කියවනව. ඒ වගේම ශාස්ත්‍රීය වශයෙන් ලියැවුන කවි පිළිබඳව ලිපි ලේඛන සහ ආධුනික ප්‍රවීණ භේදයකින් තොරව පළවන හැම කවි පොතක්ම වෙලාවක් තියෙන වෙලාවට කියවනව.
ඒ වගේම තමයි ෆේස්බුක් එකේ කවි කියවද්දි මම ප්‍රවර්ග කරගත්ත කිහිප දෙනෙක් ඉන්නව.ඒ අයගේ කවි සර්ච් කරල හරි සතියකට වතාවක් කියවනව.
හැම කවියෙකුගෙම කවි කියවන්න ඕන කියල නීතියක් හෝ රීතියක් නෑනෙ.
03.පද තුන හතරක් ලියල අර්ථවත් ආකාරයකට කවියක් රචනා කර ගත හැකිද?
අනිවාර්යයෙන්ම පුළුවන්. ඕකට හොඳම උදාහරණයක් තියෙනව.මතක විදියට ලියන්නෙ ලක්ෂාන්ත අතුකෝරල කවියා.
"ඔයා
නාගෙන එනකොට
මාව
කිළිටි වෙනව"
මේව කවි නෙමේද? වචන තුන් හාරසීයක් විතර මිඬංගු කරන කවියකට වඩා මේ කවි රහයි.
උපේක්ෂා ඉමාලි තරුණ කිවිඳිය පළකරන සුසුම් නාඳුනන අප දෙදෙන කියන කවිපොතේ තියෙනව
" සීරුම් පහරකි
වම් අතේ කෙළවර
අනුන්ගේ මඟුල් මුද්දකින්
අහම්බෙන් සිදුවුන"
මේවත් කවි ම තමයි.
හයිකු, කෙටි කවි කියල වෙනම කවි කලාවක් පවා තියෙනව.
කෙටියෙන්ම කිව්වොත් " ඔව් , ලියන්න පුළුවන් " කියන උත්තරේ තමයි මට දෙන්න තියෙන්නෙ.
04. කවියො ඇයි ගොඩක් ප්‍රේමය , විරහව , රාගය ගැනම රචනා කරන්නෙ?
කවියෙක්ට මුලින්ම දැනෙන දේ තමයි ඕක. ප්‍රේමය,විරහව, රාගය , මේ දේවල් ගතානුගතිකව බැළුවොත් අවුල් වගේ තමයි. ඔය විශයන් වලදි මම විවිධ ප්‍රවණතා දකිනව. සහ ඔය ගැන විවේචනයක් තියෙනව.
එකක් තමයි ප්‍රේමය , විරහව , රාගය , කියන විශයන් තුන ගැන කවි ලියන ගොඩක් අය ලියන්නෙ ෆේස්බුක් එකේ. ඕවට සමහර අය කියනව මල් කවි කියලත්. ඒක ලියන අයගේ කැමැත්ත වුනාට ඔතනදි වෙන ලොකුම හානිය තමයි තව කෙනෙක් ඒ කවිය බලාගෙන එයාගෙ අද්දැකීමක් ලියනව.අන්තිමට ඒක අපබ්‍රංසයක් වෙනව.
තව කොටසක් ඔය විශයන් තුනම අදාල කරගෙන කවි ලියනව.ඒව කියවන මිනිස්සු ප්‍රඥාවට පත්වෙනව. ඒ කියන්නෙ ඔය විශයන් තුන ගැන ගැඹුරු අවබෝධයකින් තමයි දෙවනි කොටසෙ අය කවි ලියන්නෙ.
අපිට ගොඩක් වෙලාවට කවි මුණගැහෙන්නෙ ෆේස්බුක් හරහා. ඒ මුණ ගැහෙන්නෙ කවි දහයක්නම් ඒකෙන් අටක් නමයක්ම ප්‍රේමය , විරහව ,රාගය වගේ විෂයන් මුල් කරගෙන ලිව්ව ගැඹුරු කියැවීමක් නැති කවි. ඒ තරමටම ඔය කියන විශය බරපත අපයෝජනයකට ලක් වෙලා තියෙනව.
ඔය විශයන් තුනෙන්ම කවි ලිවීම අවුලක් නෙමෙයි. හැබැයි ඒ ගැනම පතුරු ගහන එකනම් අවුල් .මම ඒකට එකඟ නෑ කියන්නෙ ගතානුගතික තැනක ඉදගෙන නෙමෙයි.වෙනත් කියැවීමක ඉන්න නිසා.සැබෑ කවියෙක්ට ඔය මාතෘකා තුනෙන් එහාට යන්න පුළුවන් වෙන්න ඕන.
05. කසාවත කවි සිස්ටම් එකට බදාවක් නෙවේද?
සැබෑ කසාවතට බාධාවක් නෙමෙයි. ඒත් සමහර උපාසක උපාසිකාවන් හදාගෙන තියෙනවනෙ ෆැන්ටසි ටිකක්. අන්න ඒ ෆැන්ටසි වලටනම් සැබෑම බාධාවක් තමයි කසාවතක් දරාගෙන කවි ලිවීම. යතිවර පරපුර කාව්‍ය සාහිත්‍ය පෝෂණය කෙරුව.එතනම දිගුවක් විදිහට තමයි මමත් අනෙක් හිමිවරුනුත් කවි ලියන්නෙ. එතනදි පාවිච්චි වෙන්න ඕන විදිහ කසාවත දරණ අය දැනගත යුතුයි.
06. මහා සංඝරත්නය ගන්න ආතල් එකත් එක්ක ගෞතමගේ ඔරිජිනල් රීඩින් එකට මොකද වෙන්නෙ?
ආතල් ගන්නව කියන චෝදනාව හැම භික්ෂුවක් කෙරෙහිම තබන්න බෑ.හැබැයි වගකීමෙන් කියනව බහුතර මහා සංඝරත්නය ගන්නෙ ආතල් එකක් තමයි කියල. ඔය කියන බහුතරය විසින් තව කාලයක් ආතල් එක ගත්තොත් ඔරිජිනල් රීඩින් එක නැත්තටම නැති වෙලා බුද්ධාගමත් දේවාගමක් වගේ වෙයි.
Gurugoda Siriwimala | කවි බස | රාවය



Wednesday, May 30, 2018

චින්තන දුර්වලයෝ

| චින්තන දුර්වලයෝ

සිතිවිලි දුර්වල කවියෙක් නම් ඔ⁣හුගේ කවිය දුර්වලයි.
සිතිවිලි දුර්වල ගායකයෙක් නම් ඔහුගේ ගායනා දුර්වලයි
සිතිවිලි දුර්වල ලේඛකයකු නම් ඔහුගේ ලේඛණය දුර්වලයි.
සිතිවිලි දුර්වල මිනිහෙක් / ගැහැණියක් නම් ඒ මිනිහා / ගැහැණිය දුර්වලයි

   චින්තනය තමා මිනිස්සුන්ව හරි මගට ගෙනියන්නෙ. කාළාම සූත්‍රයෙදි බුදුන්වහන්සේ පෙන්වා දෙන්නෙ කාලාමයන්ගෙ දුර්වලතා ටික.

 ලිච්ඡවීන්ගෙ සප්ත අපරිහාණිය ධර්ම දුර්වල වෙන්නෙ ඇයි?
ඇත්තෙන්ම ලිච්ඡවීන්ගෙ දුර්වල චින්තනය නිසා

ගමක ජීවත් වෙන මිනිස්සුන්ගෙ සිතිවිලි දුර්වලනම් ඒ ගම දියුණු වෙන්නෑ
නගරයක ජීවත් වෙන නාගරිකයන්ගෙ සිතිවිලි දුර්වලනම් නගරය දියුණු වෙන්නෑ
පළාතක වෙසෙන පාලිතයන්ගෙ සිතිවිලි දුර්වලනම් ඒ පළාත දියුණු වෙන්නෑ
රටක වෙසෙන රට්ටුන්ගෙ සිතිවලි දුර්වලනම් ඒ රට දියුණු වෙන්නෑ.

ඔක්කෝම හරි ගිහිල්ල රටක වෙසෙන පාලකයන් / රට කරවන පාර්ලිමේන්තුවෙ මන්ත්‍රීවරුන්ට තියෙන්නෙ දුර්වල චින්තනයක් නම් ඒ රට නොදියුණුම රටක්.

 චින්තනය නිවැරදි කරගන්න.

සම්මා දිට්ඨිය තමයි අපේ රට දියුණු කරගන්න තියෙන හරිම මග.

|ගුරුගොඩ සිරිවිමල

Monday, May 28, 2018

මල් කැකුළු නොතලන්න

මේ ලියන්නේ අනේක ආදරයක් හදවතේ කැටි කරගෙන. ඇත්තෙන්ම කිව්වොත් මාස ගාණක් හිතේ තියාගෙන මම මේ අද්දැකීමෙන් පීඩිත වුණා.

මේ ළඟකදි හරියටම කිව්වොත් අප්‍රේල් වෙසක් පෝයෙදි මට ඉස්කෝලෙක බණකට ආරාධනා කරා. පුංචි එවුන් ඉන්න ප්‍රාථමිකයක. ගොඩක් ආසාවෙන් බණ ආරාධනාව පිළිගත්තෙ හිතවතෙක්ගෙ දැනුවත් කිරීමක් හරහා විදුහල්පතිතුමා පංසලටම ඇවිත් ආරාධනා කරපු නිසා. ඒ වගේම බණට ගියෙත් බණ කිව්වෙත් හරි ආසාවෙන්.
 
බණ ඉවර වුණාට පස්සෙ පිරිකර එහෙමත් ගොඩක් පූජා ලැබුණා. මං හිතන්නෙ විදුහල්පතිතුමා හැම ළමයෙක්ට ම කියල තිබුණ මොනා හරි ගේන්න කියල. ඉතිං ඔහොම මාත් පිරිකර පිළි අරං මං ආපු කාර් එකේම පිරිකර ටිකත් දාගෙන පංසලට ආව.

ඇවිත් කාමරේට එහෙම ඇවිල්ල පිරිකර ගොඩක් තිබුණ නිසා පිළිවෙලට ඒව අඩුක් කරන්න ඕන කියල හිතුණෙ ලෝභකමකට එහෙම නෙමෙයි. ඒව මේ සැරේ සිහළ සවියෙන් කරපු ඉවෙන්ට් එකට වටීවි කියන තන්හාවෙන්.

මුලින්ම පොත් බන්ඩල් ටික අඩුක් කරා. අමතරව පොත් වගයකුත් තිබුණ.ඒවත් අර ගොඩටම දාන්න හිතල අතට අරං බැළුව.පොත් පරණයි. පාවිච්චි කරපු පොත් කියල මට ගත්ත ගමන් හිතුණ.ඒ හිතිවිල්ලත් එක්කම මම පොත් පෙරළල බැලුව.

ඔන්න ඒ වෙලාවෙ තමයි අඩන්න හිතෙණ සිදුවීම වුණේ. එක පොතක දාල තිබුණ කවරෙ ගලවල, ස්ටේපර් කරපු කටු පාරවල් ඒ විදිහටම තිබුන. තව පොතක් බලද්දි ඒ පොතේ ලියපු පිටු ඉරල. ඒක මම දැන ගත්තෙ අර ලියපු අකුරු තද වැඩි නිසා අනික් පිටුවලත් පාර වැදිල තිබුණ නිසා. තවත් පොතක "අකුරු" කියල එහෙම්මම ලියල තිබුණ. මං හිතන්නෙ ඒ ළමය අකුරු පුහුණුවට පාවිච්චි කරපු පොත ඒක.

මගෙ ජීවිතේ අප්‍රමාණව බණ කියල ඇති. පිරිකර පිළිගෙන ඇති. ඒ කිසිම තැනකදි මට දුකක් ඇති වෙලා නෑ. කැම්පස් එකේ ලෙක්චර්ස්ල එක්ක දුකක් කියල දෙයක් දැනෙන්නෑ කියල දාර්ශනික පැතිකඩක් කතා කරපු මට දුක හිතිච්ච, දැනච්ච දවසක් තමයි එදා.

ළමයි පිරිකර පූජ කරන එක කමක් නෑ. මම පින්, පව් පිළිගන්නව. ඒ වගේම තමයි මගෙ ශීලය ගැනත් මට බයක් නෑ. මම පිරිකරක් පිළිගන්න සුදුස්සෙක්. හැබැයි ඒක නෙමෙයි කාරණාව...

වෙසක්, පොසොන්වලට සිල් ගනිල්ල කියල රජයෙන් චක්‍රලේඛ එවන ගොබ්බ රාජ්‍යය නිලධාරීන්ට බැරි ඇයි ඒත් එක්කම පිරිකරයක් එවන්න? දුප්පත් ළමයි තමන්ගෙ බැරිකමට තමන් ලියන පොත ඉරල ඉතිරි ටික පූජ කරනකල් බලන් ඉන්න ඒ රාජ්‍යය නිලධාරීන්ට පුළුවන්කමක් තියෙනවද? ඒ අහිංසක පැටව්න්ගෙ හිත් තැළිල තැළිල ගන්නම දෙයක් නැති කරල හැදෙන අනාගත පරපුරෙන් රටට මොකද්ද වෙන්නෙ? 

ඉස්කෝලවලට ආගම අනවශ්‍යයි කියල කෑ ගහල කියන්නෙ ඒ නිසයි. තමන්ගෙ පාඩුවෙ ආගම අදහන්න නොදී බලකරල ආගම් අදහවන්ඩ රාජ්‍යය පරිපාලකයන්ට පුළුවන් ද? මේව හරි භයානක වැඩ විදියට දකින්න අපි පුරුදු වෙන්න ඕන.
 
ළමයෙක්ට ලියන්න තියෙන පොත පූජා කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඒ ඇතිවෙන ශ්‍රද්ධාව සහ පින පැත්තක දාන්න අපිට බෑ. ඒත් පුළුවන් තරම් මේ ව්‍යසනය අඩු කරගත්තොත් ඉදිරියේදි පුළුවන් වෙයි ළමයින්ට පිරිකරයටත් පොතක් තියාගෙන ලියන්නත් පොතක් ඉතිරි කරගන්න.
ළමයි පව්! පාලකයිනි ඒ ළමයින්ට ඔබලා විසින් ඉගැන්වීම පමණක් සිදු කරන්න!! ඒ හොඳටෝම ඇති. ළමයි කැමති ආගමක් ඒ දරුවන්ට නිදහසේ අදහන්න දෙන්න. බල කිරීම් අනවශ්‍යයි.
gurugoda 02
gurugoda 01
gurugoda 03
ගුරුගොඩ සිරිවිමල 




Monday, April 2, 2018

මේ යොවුන් විය

මේ යොවුන් විය- ගෙවන සොදුරුම කාලයයි
ජීවිතේ අතුපතර මදුමල්- සුවෙන් ඇහැරෙන යෝගයයි
සුවෙන් ඇහැරෙන යෝගයයි

නුඹ දසත පැතිරුණු -වනස්පති සෙනෙහස් රුවයි 
නුඹ ඒ සිසිල යට- සුවෙන් සැතපෙන මිහිකතයි

මේ යොවුන් විය ගෙවන සොදුරුම කාලයයි

නුඹ ගිමන් කල - තුරුපත් හෙලා පියවිලි මවයි
නුඹ ඒ සිසිල ගෙන - ලොවම සනහන ජීවයයි

මේ යොවුන් විය- ගෙවන සොදුරුම කාලයයි 
ජීවිතේ අතුපතර මදුමල් - සුවෙන් ඇහැරෙන යෝගයයි 
සුවෙන් ඇහැරෙන යෝගයයි

|පද මාලාව :මහාචාර්ය ඉරෝමි ආරියරත්න 
සංගීතය හා තනුව :අනුරාධ අබයසිංහ 
ගායනය :වෛද්‍ය ඊශ්මා සමරසිංහ සහ අනුරාධ අබයසිංහ 
     ගීතය යනු මනුස්ස සංතානයේ ප්‍රීතියයි.කලෙක සිට මිනිසා සතුටත් දුකත් විද ගැනීමෙහිලා ගීතය භාවිත කරන්නෙ එනිසා විය හැකියි.
     ‎   බුදුන්වහන්සේ ඉදිරිපිට පෙනී සිටින පඤ්චසික නම් දෙව්ලොව වීණා වාදකයා බුදුන්වහන්සේ ඉදිරියේ ගයමින් වයයි.එය අසා සිටින බුදුන්වහන්සේ පඤ්චසිකයාව වර්ණනා කරන්නේ"පඤ්චසික, නුඹගේ හඩත් වැයුමත් එකිනෙක පරයා නොගියෝය...සංගීතයත් ස්වරයත් එකිනෙක මනාව ගැලැපී මියුරු රාවයෙන් සවන් සිත් පිනවූයේය... ආදී ලෙසිනි.
     ‎   ඉරෝමි ආරියරත්නයන් විසින් පද ගලපන ඉහත ගීය සම්බන්ධව සමුච්චයක් ලෙස ගත් කල ද පොඩි සාදුට කියන්න ඇත්තේද ඒ වදන් ටිකමය.මනා වූ පද රචනයකට මනා තනුවත් මනා හඩත් එක හා සමව ගොස් මසිත කම්පනය කරලීමට මේ ගීය සමත් විය.
     ‎  නිදහසේ අහස තුළ පියාසර කරන කුරුළු ජෝඩුවක් මසිත මැවේ. ඒ කුරුළු ජෝඩුව විවිධාකර අභිනයන් දක්වයි.සැහැල්ලුව සරළ බව සේම ආදරය විදගන්නා අයුරු චිත්ත රූප මැවෙයි.සමහර විට ඒ මුහුදු වෙරළකද විය හැකිය.
  මෙහිලා විශේෂ වන්නේ මේ සියළු චිත්ත රූප මවන්නේ එක් පද රචනයකින් වීමයි.ප්‍රතිභා පූර්ණ රසිකත්වයත් රචකත්වයත් එය විදීමටත් ලිවීමටත් අවැසිය.
  ‎ මම ගීයෙහි පදරුත් විමැසීම පැත්තක ලා කලක් සිට මේ ගීය නිදහසේ විදීමි.එකල මට මේ ගීය සම්බන්ධව ඇති වූ චිත්ත රූපය එබන්දකි.

    ආදරය පැත්තක තබා සත්වයාට ජීවත්විය නොහැකිය.ආදරය පසෙක ලූ කල ජීවිතයේ සියළු කඩා වැටීම් සිදු වේ යන්න මගේ අදහසයි.යොවුන් විය යනු එහි ඇරඹුමයි.
     ‎
මේ යොවුන් විය - ගෙවන සොදුරුම කාලයයි
ජීවිතේ අතුපතර මදුමල් - සුවෙන් ඇහැරෙන යෝගයයි
සුවෙන් ඇහැරෙන යෝගයයි
       ජීවිතයේ ලබන පීඩා සියල්ලක්ම සුනු විසුනු කරන්නට සිත් පෙළඹෙන්නේ යොවුන් වියේදීය.එය කව්රුන් විසින් කුමන ලෙස අරුත් ගැන්වීමට උත්සාහ කලද සත්‍යය එයමය.
       ‎රචිකාවිය "ජීවිතේ අතුපතර මදුමල් - සුවෙන් ඇහැරෙන යෝගයයි" කියා ලියන්නේ එබැවිනි.
       ‎මේ යෝගය ලැබූ නිදහස් කුරුළු ජෝඩුව පද අතරිනුත් හඬ තුලිනුත් මා දිටිමි.දුක දුකක් ලෙස නොදැක සතුට සොයා යෑමේ අභිලාෂය මුල් වරට සිතක පහළ වන්නේ ආදරයෙන් ප්‍රීතියට පත් වීමෙන්ය.
       ‎ එවන් ආදරයක් ගෙවන කෙල්ලකගේ හා කොල්ලකුගේ උදාන වාක්‍යයන් රැසක් මේ ගේය තුල අන්තර්ගතය.
   වරෙක තම පෙම්වතාට ඔහුගේ ගුණ කියන පෙම්වතිය ය ... තවත් වරෙක තම පෙම්වතියට ඇයගේ ගුණ කියන පෙම්වතා ය...
"නුඹ දසත පැතිරුණු -වනස්පති සෙනෙහස් රුවයි"
"නුඹ ගිමන් කල - තුරුපත් හෙලා පියවිලි මවයි"
එකිනෙකාට කුලල් කා ගෙන ප්‍රේමය බලෙන් ලබා ගන්නා දුක්ඛිත ආදරයක් ඇති සමාජ පසුබිමක් තුල මෙවන් ගේයක් රචනා කිරීමට සිතිවිලි කොයින් එනවාද? එය පරිකල්පන ශක්තිය ලෙස මා දකිමි.
  සමාජයට ආදරය ගැන යම් සංවාදයකට යා හැකිනම් මේ ගේය පදය උදාහරණයක් ලෙස ගැනීමට නිර්දේශ කල හැකිය.
  ‎       විලාප අදෝනා නැති නිදහස් පරිසරයක චිත්ත රූප නිමැවී සමාධි ගත සුවය විදීමට මේ ගේය අප හට ඇරයුම් කරයි.
  ‎ නිර්මණට දායක වූ සියල්ලන් වෙත තුති පුදමි.
ගීතය අසන්න








අනුරාධ අබයසිංහ

මහාචාර්ය,ඉරෝමි ආරියරත්න


වෛද්‍ය ඊශ්මා  සමරසිංහ 






|ගුරුගොඩ සිරිවිමල
  ‎   

Friday, March 30, 2018

මහා සංඝරත්නය ගන්නෙ වෙනම අාතල් එකක්


දැන් මේ දවස්වල ෆේස්බුක් එකේ කතා වෙනව.
ඒ ගොඩක් අදහස්වල සාරාර්ථය අරං බැළුවහම එ් අය කියන්නෙ මේව මහ පුස් වැඩ කියන එක තමා
ඉතිං දන්නවනෙ සිංහල බෞද්ධයො කුණුහරුප කියනව වැඩියිනෙ ඒ නිසා මේ පෝස්ට් දාපුවම දායක සභා වලින් එලව එලවා පහර දෙනව. 
මම මේව ගැන දැන් නොලියන්නෙ ගෙදර ඉන්න අම්ම පව් නිසා. ඒත් ගොඩක් අය මේ පෝස්ට් වලට මාව මෙන්ෂන් කරල තියෙනව වගේම ඉන්බොක් හරහාත් පැන විමසුම් කරල තියෙනව. ඒ නිසා මේක ලියනව.
බුදුන්වහන්සේ ලෝකයට පහළ වීමත් උන්වහන්සේගේ දේශනා මාර්ගයේත් මේව කරපල්ලා යනුවෙන් උන්වහන්සේ පවසල තියෙනවලු.(මමනම් එහෙම එකක් දන්නෑ)බුදු කෙනෙක් ලෝකයට පහළ වෙන්නෙ මොකටද කියන එක හැම කෙනෙක්ම තේරුම් ගන්න එක වඩා හොඳයි.හැබැයි මේවට බුදුන්වහන්සේ ගාව ගන්නවට මම විරුද්ධයි.
බෞද්ධයො ගත්තහම කොටස් දෙකයි.එකෙක් සද්ධා මාර්ගිකයි අනිකා ප්‍රඥා මාර්ගිකයි.මේ දෙකේම අන්තවාදීව ඇලිල තියෙනව.මධ්‍යමව ඉන්න සුළුතරයකුත් ඉන්නව.බොහෝ දෙනෙක් මාත් එක්ක කියල තියෙනව මම කැමති " ගෞතමගෙ ඔරිජිනල් රීඩින් එකට" වගේ කතාත් මාත් එක්ක කියල තියෙනව.
කෙසේවෙතත් මේ පූජා කාරයන්ගේනම් බුදු දහම ගලවා නොගත්තොත් මහා විනාසයක් වෙනව.අර කියපු ඔරිජිනල් රීඩින් එක මැකිල යනව.ඇටි කෙහෙලුයි,අඹයි අන්නාසියි,පලතුරු කඳු ගොඩ ගහන්නෙ ඇයි අපි? ඒක සැබෑ බුද්ධ පූජාව නෙමෙයි.

බුදුන්වහන්සේ පෙන්වා දෙන දර්ශනයේ ප්‍රැක්ටිකලි පැත්ත තමයි බුද්ධාගම කියන්නෙ.ඒක විවිධ විදිහට රටවලට ඇතුල් වෙලා තියෙනව.මේ දැන් තියෙන්නෙ නම් ආගම කියල මිනිස්සු මිත්‍යාවට පමුණුවන හුදු ඇදහිල්ලක්ම පමණයි
හැබැයි ඇත්තෙන්ම බුද්ධාගම කියන්නෙ ප්‍රායෝගික ක්‍රියා පිළිවෙත.ඒකෙ බිහිවෙන අන්ධයො ටික තමයි මේ වගේ දේවල් කරල නිවන් ලබන්න හදන්නෙ.ඉතිං ඒ අයට බැන බැන ඉන්නවට වඩා හොඳයි තමන්ගෙ පාඩුවෙ තමන්ගෙ නිවන හදාගන්න එක,වරද දුටු තැන පෙන්වල දෙන එක. හැබැයි හිත් රිදවන එකටනම් එකඟ වෙන්න බෑ. 
සමාජවාදී මුහුණුවරකින් බැළුවම මම කියන්නෙ මේක දුප්පත් අසරණයට අයිති දෙයක්. 
ඒ නිසා බුදුන්වහන්සේ කියල ⁣තියෙනවද? අරකෙ තියෙනවද වගේ තැන් වලින් අල්ල ගන්නැතිව මොලෙන් වැ⁣ඩ කරන එක තමයි යුතුකම.
මේව කරන අපේ ගෞරවනීය සංඝරත්නය ගැන නම් කතා කරන්න එපා.ඒ අය ගන්නෙ වෙනම ආතල් එකක්😀

|ගුරුගොඩ සිරිවිමල

Saturday, February 3, 2018

අපි කොහේද මේ යන්නේ....

| අපි කොහේද මේ යන්නේ

     දුක්ඛා ජාති පුන්ප්පුනං යනු මේමැයි.වත් ගතේ ලියන්නෙක් හැටියට මේව ගැන ලියපු වාර අනන්තයි.දේශ ද්‍රෝහී ලේබලයෙන් නමුත් මේ උත්සාහය නිවැරදි බුද්ධිමත් ලංකාවක් තැනීමටමැ.
         ලංකාවේ සංසිද්ධින් පිළිබඳව අප සවිඥානිකද? සවිඥානික නම් අප මේ යන්නේ කොහේද යන්න පිළිබඳව නැවත නැවතත් සිතිය යුතුව ඇත.
  48  ලැබුන අප්‍රමාණ නිදහසක් පිළිබඳව අප තවමත් කතා කරමින් සිටිමු.එය සමරා මෙවරද ලංකාවේ මිනිසුන් තම වත් ගතෙහි පැතිකඩ මත ජාතික කොඩිය දෙපැයකට ඔසවා තබා ලෝක වාර්ථා තියන්නට සැරැසෙමින් සිටී.නමුත් අවසානවක මහත නම් අප නිදහස් දැයි අපට තේරුම් ගැනීමට ඇති නොහැකියාවයි.
    රටක් වශයෙන් අප අපගේ දුක්ඛිතම කාල වකවානුව චිත්තාභ්‍යන්තර විලංගු ලා සිටිමු.සුද්දන් මේ රටට කර ගිය දෑ තුලින් තවමත් වේල සරිකරගන්නා දාහෙන් පන්සීයයකට වඩා ජීවත් වන මිනිසුන් සිටින රටක නිදහස ගැන අප පම්පෝරි ගැසිය යුතුම ද?
       මේ වන විට ලංකාවේ මිනිසුන් උදෑසන පිබිදෙන්නේ චූන් පාන් කුකුළාගේ සප්ත ස්වරයෙනි.ඉන්පසු දවස ගෙවන්නේ කෙසේද? තම තමන්ට අනන්‍ය වූ ආගම් අතරින් අපි හරි අපි හරි යනුවෙන් කෑ මොර දෙන යකඩ කටවල් වලට සවන් යොමති.ඉන් පසුව වැඩට යති.වැඩ ඇරී වැඩට එති.
සබ්බ සකලවිධ ජීවන ගමන් මග ම අවුල් කරගත් අපි ලෝක වාර්ථා වලට හරි ආසා ය.ලෝකයේ ලොකුම ඒවාට ආසා බැවින් අප ලොකු ලොකු දේවල් දෙස බලා උද්ධාමයට,ප්‍රීතියට පත්වෙති.එබැවින් අප වැටී ඇති නරා වල පිළිබඳව අපට අවබෝධයක් නොමැත්තේය.
  සුද්දාගෙන් පෙරටවත් පසුවටවත් අපට සිතන්නට නොහැකිය. එනිසාම සුද්දා ඇති කල දේවල් විනාස කිරීමටවත් වැඩි දියුණු කිරීමටවත් පාලකයාටත් රට වැසියාටත් තවම බැරි වී ඇත.
     ආගම ,ජාතිය, කුළය,ගෝත්‍රය,කර පින්නාගත් සමාජයක අවසානය නොදියුණු බවයි.හේතුව වන්නේ අන් කිසිවක් නොව.එසේ කර පින්නාගත් මිනිසා⁣ට තම ආගම ජාතිය කුළය ගෝත්‍රය නිවැරදිව ආරක්ෂා කරගන්නට බැරි වීමයි.
   රටක සංවර්ධනය පිණිස හේතු වන නව සොයා ගැනීම් ,අත්හදා බැළීම්, සියල්ලක්ම පෞද්ගලිකවය.ඒවාට පවතින රජයන්ගෙන් අත හිත ඉතා අඩුය.පර්යේෂකයන් දුර්වල වී හමාරය.තියෙන දේ රැකගැනීම උදෙසා වන නීති රෙගුලාසි සීමිතය.තිබෙන නීති රෙගුලාසිද ක්‍රියාත්ම නොවන තරම්ය. නව දෑ නොතකමින් පැරණි දෑ ද බැහැර කරමින් ජනී ජනයා මොහොතක ආස්වාදයක් ලබති.රට තුළ ක්‍රියාත්මක ජාතික විශ්ව විද්‍යාල මඟින් පසුගිය දශකය තුළ රටෙි සංවර්ධනය උදෙසා මැදිහත් වීම් ඉතා අඩු ප්‍රතිශතයක් ගනී.මහාචාර්ය පට්ටම් නෙළුම් කුළුණ උසට තිබුනද මහාචාර්ය වරු රට ⁣ට අවශ්‍ය වන බුද්ධිමය දායකත්වය ලබා දීමත්,ලබා ගැනීමත් ඉතා සීඝ්‍රව පහල බැස ඇත.ඔවුන්ගේ කාර්ය භාරයක් වන නව පර්යේෂණ ලෝකයට හදුන්වා දීම ඉතා ප්‍රාථමික මට්ටමේය.ඉතිං රටක සංවර්ධනය හෝ නිදහස භුක්ති විදීම ගැන රටවැසියන් ලෙස අපට සිතීමටවත් වාසනාවක් කොයින්ද?පාසැල් ගුරුවරුන් ඇතුළු කොට ගත් රාජ්‍ය සේවකයන්ගෙන් සීයයට පනහකටත් වැඩි ප්‍රමාණයක් පිනට පඩි කන්නෝ වෙති.ඔවුන් තම රට වෙනුවෙන් වැඩ කරන වගක් ඒ ඒ අදාල කාර්යාල, ආයතන වල ගැවසෙන ඕනෑම කෙනෙකුට ඒත්තු වනු ඇත.
   ‎විශ්‍රමික ශ්‍රමය  සුවයක්ම වී හමාරය.ඔවුන්ට පඩි නඩි දී තව දුරටත් ඔවුන්ව ආරක්ෂා කරන රජය ඔවුන්ගෙන් රටේ සංවර්ධනය කෙරෙහි කිසිඳු පලයක් නෙලා නොගනී.නමුදු කෙස් පැහුණු මහාචාර්ය වරුන්ගෙන් විශ්ව විද්‍යාල පිරී ඇත.ඔවුන් ගෙන එන තර්කය "ඔවුන් අබලය,දුබලය,"යන්න නම් විශ්ව විද්‍යාල උදෙසා එම අබලයාගෙන් දුබලයාගෙන් සේවය ගැනීම සාධාරණ ද?සානුකම්පිත දැයි අදාල බලධරයන්ගෙන් මා විමසමි.
     කාන්තා අයිතිවාසිකම් පිළිබඳව වැඩි වැඩියෙන් කතා වන මොහොතක මෙයද නොලියාම බැරිය. ලංකාවේ ඇත්තේ නාමික පුරුෂ මූලික සමාජයකි.රටේ ආර්ථිකය සංවර්ධනයෙහි ලා වැඩි දායකත්වයක් ලබා දෙන්නේ කතුන්ය.තේ,රබර් ටික කාන්තාවන් නිසාය,ගාමන්ට් වල ලොකු පුටු දරන්නේ මහත්වරු වූවද වැඩ කරන්නේ කාන්තාවන්ය,දේශීය ශ්‍රමය විදේශයන්ට විකුණා හමාරය.කොරියාව,ජපානය,ඉතාලිය ඇතුළු කොටගත් විදේශයන්හි රැකියා නියුක්තික තරුණ ශ්‍රමය පිළිබඳව රටේ පාලකයන්ට කිසිදු කියැවීමක් නැත.
  ඉතිං හිතවතුනි, එහෙව් රටක අපට නිදහස් චින්තනය,ආකල්ප පිළිබඳව හීනයක් පෙනෙනවානම් එය වාසනාවකි. තව දුරටත් සිරකරුවන් වී සිටිනවා ද නැති ද යන්න ඔබ ම සිතිය යුතුය.

| ගුරුගොඩ සිරිවිමල

Sunday, January 7, 2018

බුදුදහම ආධ්‍යාත්මික විමුක්‌තිය සඳහා පමණක්‌ උපදෙස්‌ දෙන සර්ව අසුබවාදී දර්ශනයක්‌ ඉදිරිපත් කරන දහමක්‌ බව ලෝකයේ ඇතැම් උගතුන්ගේ මතයයි. එබැවින් ලෞකික විෂයානු බද්ධ සෞන්දර්ය රසාස්‌වාදය පිණිස බුදුදහමින් ඉඩක්‌ නොලැබෙන බව ඔවුන්ගේ අදහසයි. එය සපුරා වැරදි මතයකි. සැබෑ වූ සෞන්දර්ය යනු මිනිස්‌ මනසේ යථාර්ථවාදී සිතුවිලි අවදිකිරීමකි. බුදුදහමේ ද මූලික ඉගැන්වීමක්‌ වන පටිච්චසමුප්පාදය තුළින් සිදු කොට ඇත්තේ ලෝකයෙහි ඇති සැබෑ වූ තත්ත්වය යථාර්ථවාදීව දේශනා කිරීම ය. සුන්දර යෑයි ලාමක පුරුෂයන් විසින් ඇලෙන ලද බොළඳ රාගික වූ ද ශෘංගාරාත්මක වූ ද විඳීම් හා ආශ්වාදයන් බුදුදහමින් ප්‍රතික්‍ෂේප වන අතර ඇලීමෙන් තොරව සෞන්දර්ය රසාස්‌වාදය මඟින් අත්විඳින ධාර්මික ප්‍රීති සුවය බුදුදහමෙන් අගය කරනු ලබයි. සෞන්දර්ය මඟින් ජනයා මුසපත් කිරීම බුදුදහමින් ප්‍රතික්‍ෂේපිතය. එනිසා ම බෞද්ධ පඬිවරුන් බෞද්ධ කලාවේ සෞන්දර්යාත්මක පරමාර්ථ ලෙස දක්‌වා ඇත්තේ ප්‍රසාදය හා සංවේගය පමණි.
  බුදු දහම ඇසුරින් ප්‍රකට වන විශේෂ ලක්ෂණයක් නම් සෞන්දර්ය හෙවත් සුන්දරත්වය අගය කිරීමයි.ප්‍රීතිය,සුවය,සහනශීලීත්වය වැදගත්කොට සැලකීමයි.එබඳු චරිතයකින් යුක්ත පුද්ගලයා දෙලොව ජයගන්නා බව බුදුන් වහන්සේගේ දේශනාවයි.
      දුකෙන්,ශෝකයෙන්,භීතියෙන් යුතු පුද්ගලයා ආත්ම විමුක්තිය නොලබයි.මෙලොව උසස් ජීවිතයකට හිමිකම් කියන පුද්ගලයෙකු නම් හෙතෙම සෞන්දර්ය තුල නිමග්න වීම අත්‍යාවශ්‍ය කරුණකි.
       සුන්දර වස්තුවක ඇති සුන්දරත්වය දැකීම යනු ඇත්ත අැති සැටියෙන් දැකීමයි.යථාර්ථාවබෝධී චින්තනයකට මිනිසාව හුරු කරවන්නේ මේ ඇත්ත ඇති සැටියෙන් දැකීමේ කලාවයි.සෞන්දර්ය හා සම්බන්ධ රසාස්වාදය ධාර්මික ප්‍රීති සුවයක් ලෙසින්ද අරුත් ගැන්විය හැකිය.
       බුදු , පසේ බුදු , මහරහත් , යන උතුමන් වහන්සේලා සියුම් නුවනකින් හෙබියාවූ මානව දයාවෙන් ඔද වැඩුණු අයවලුන්ය.ඔවුන් තුලින් ගලා ගෙන එන නිරායාසික සිතිවිලි පරම්පරාවන් තුලින් එක්තැන් වන වචන සමුදායන් ඉතා රසවත්ය.නිරාමිසය.තෘෂ්ණාවෙන් තොරය.
 "....රමණීයං ආනන්ද වේසාලිං ,රමණීයං ආනන්ද උදේන චේතිංයං, රමණීයං ගෝතම්බ චේතියං ,රමණීයං සත්තම්භ චේතියං,රමණීයං බහුපුත්ත චේතියං,රමණීයං චාපාලචේතියං..."
    මේ අයුරින් බුදුන් වහන්සේ ආනන්ද හිමියන් අමතා කල ප්‍රකාශනයෙන් තහවුරු ⁣වන්නේ බුදුන්වහන්සේ සොදුරු අවස්ථාවන් අගය කල බවය.භාරතයේ පැවැති පැරණි චෛත්‍ය බුදුන් වහන්සේගේ නෙත ගැටෙයි.ඒ ධර්ම චාරිකාවෙහි යෙදෙන අවස්ථා වලදීය.ඒ අවස්ථාවන් උන්වහන්සේ පහදවා ගන්නේ සෞන්දර්ය කාමියෙකු වන බැවිනි.
      දීඝ නිකායේ සක්ඛපඥ්ඤ සූත්‍ර දේශනාවේදී පඤ්චසික නම් වීණා වාදකයාගේ වීණා වාදනය අසා ඔහුගේ ගායනයට සරිලන වාදනයත් වාදනයට සරිලන ගායනයත් අසා උන්වහන්සේ ප්‍රීති ප්‍රමෝදයට පත්වූ අවස්ථාව ඉතාමත් ආනන්ද ජනක සිද්ධියකි.
   බුදුන් වහන්සේ එවන් වූ අතීශන් ශෝභාමත් දෑ වර්ණනය කිරීමටද , දැකීමටද ප්‍රිය කල බව තුලින් පැහැදිලි වන්නේ උන්වහන්සේ සෞන්දර්ය විශයෙහි තද අැලුම්කමක් දක්වා ඇති බවයි.

 බුදුන්වහන්සේගේ පටන් උන්වහන්සේගේ ශ්‍රාවක ප්‍රජාව කෙරෙහිද මේ අළුම් කම ඇති වූ බව දැක්විය හැකි කාරණා ඛුද්දක නිකායේ තේර ගාථා ⁣,තේරි ගාථා තුලින් අවබෝධ වේ.
 
   අනේක ජාති සංසාරං සන්ධාවිස්සං අනිම්බිසං ගහකාරක ගවේසන්තෝ දුක්ඛාජති පුනප්පුනං ගහකාරක දිට්ඨෝසි පුනගේහං නකාහසි සබ්බා තෙ ඵාසුකා භග්ගා ගහකුටං විසංඛිතං විසංඛාරගතං චිත්තං තණ්හානං ඛයමජ්ජ ගා” (ධම්මපද පාලිය – ජරාවග්ගය)
   අනේක වූ මේ සංසාරයෙහි ගෙය හදන වඩුවා සොයමින් ඇවිද්දෙමි ඒ නමුදු ඔහු ඉතින් හමුවූයේ නැත්මැයි.යළි යළිත් ඉපදීම දුක්වේය සසරේ වඩුව, තොප දුටිමි මම යළි මේ ගෙය හදනු නැත පරාලද බිඳ දමා කැණි මඩල සුන් කෙළෙමි රහත් බැව් ලදිමි මම සිත නිවන් පිවිසියේ” (ධම්මපද ගීතය – ඩබ්ලිව්.ඒ. අබේසිංහ)
   සිද්ධාර්ථ බෝසතුන් තම බුද්ධත්ව විජයග්‍රහණයෙන් පසුව උදාන වාක්‍ය දේශනා කලේය.ඉහත සඳහන් වන්නේ එම උදානයයි.ලෝකයේ විශිෂ්ඨතම කාව්‍ය ලෙස බෞද්ධ සාහිත්‍යයේදී අරුත් ගන්වන මෙම උදාන ප්‍රීති වාක්‍යනම් අතීශයින්ම රමණීයය, පියකරුය,සිත් ඇද බැඳ ගන්නා සුළුය.
   පූජ්‍ය,ලබුහේනේගොඩ චන්දරතන හිමියන් බුදුන් වහන්සේගේ මෙම ප්‍රථම උදානය පද්‍යයට නඟා ඇත්තේ මෙසේ ය.

“ගෙය හදලා පැනල ගිහින්
හැංගි හැංගි හොරා වගේ
මෙච්චර කල් බේරුණාට අද අතටම අහුවුණා.
නුඹ සොය සොය මෙපමණ කල්
දුවල දුවල දුක් වින්දෙමි
වඩුවා නුඹයි ගෙය හදාපු අද අතටම අහුවුණා.
ඕං.. වඩුවෝ බලා ගනින් ගෙය හදලා අවසානයි
අදින් පස්සෙ උඹට මෙතන ගෙය හදන්න ඉඩ නොතබමි
ජරස්... බරස්... පරාල ටික
බිඳ දැම්මා කැණිමඩලත්
සුන් කෙරුවා
ගෙය ගැන තිබූ ආසාවත්
අදින් පස්සේ අවසානයි
මගේ හිතට සැනසීමක් අදයි ලැබුණේ වඩුවෝ....”
 
   බුදුන් වහන්සේගෙන් පටන් ගන්නා මේ උදාන වාක්‍ය හෙවත් තේර , තේරි ගාථා සාහිත්‍ය නම් පිටුවකින් හමාර කල නොහැකි ලියමනකි.
       තම ආධ්‍යාත්මික දියුණුවෙන් පසු වින්දනීය ආකල්පයන් තම මනස තුල හැඩගැසෙන සැටි අපූරුය.
       "පීති වේග සමුට්ඨාපිත උදාහාරො උදානං" යන පාලි අටුවා සටහනට අනුව උදාන යනු අතිශයින්ම ප්‍රීතිමත් අවස්ථාවකදී මුවින් පිටවන වචන උදානයි.
       සප්පක හිමියන්ගේ උදානය ඉතා රමණීයය.
"යදා බලාකා සුචිපණ්ඩරච්ඡදා
කාළස්ස මේඝස්ස භයෙන තජ්ජිතා
පලෙහිති ආලයමාලයෙසිතී
තදා නදී අජකරණී රමෙති මං"
                  - සප්පක තෙරුන් -

තැති ගනී දැක වැහි වලාවන්
විදාගෙන සිය සුදු පියාපත්
කොකුන් පිහඹනනවාතැන් වෙත
නදිය අජකරණී
වේය මට අතිරමණී
    වර්ෂා පතනයක් ආසන්න වූ මොහොතක දී පරිසරයේ සිරි නරඹමින් සිටි සප්ප තෙරුන් ඒ තුලින් ලැබූ ආශ්වාදය කෙතරම්නම් රමණීයදැයි සිතන්න.
   
වස්සති දේවෝ යථා සුගීතං
ඡන්නා මේ කුටිකා සුඛී නිවාතා
තස්සං පවත්තාමි වූපසන්තෝ
යංතේ පත්ථයති පවස්ස දේව
        - ගිරිමානන්ද තේර ගාථා -
"වැස්ස ගීතවත් ලෙස වහී
මගේ කුටිය ඉතා හොදින් සෙවිලි කර ඇත.
එබැවින් මම,
නිවුනු සිතින්
මෙහි වාසය කරමි.
වැස්ස,
නුඹට කැමති තරමින්
වැහැපන්"
   ගිරිමානන්ද නම් රහත් උතුමන් වැස්ස අවස්ථාවකදී කළ ප්‍රකාශයයි ඉහත දැක්වෙන්නේ.
   උන් වහන්සේගේ එම උදානය තුල ගැබ් වන යටි අරුත කෙතරම් රමණීයද? තමන් තම සිතෙහි පවත්නා කෙළෙස් හැගීම් යටපත් කර ඇති බැවින් කෙතරම් ක්ලේෂස්ඛන්ධයන් තමන් වෙත පැමිණියත් තමන් ඒවා තමන්ගේ කර නොගන්නා බව උන් වහන්සේ පවසන අයුරු නම් මා සිත ආනන්දමත් කල බව කිව යුතුමය.ඒ වටපිට පවත්නා කෙලෙස් මුල් වලට උන් වහන්සේ ආමන්ත්‍රණය කරන්නේ "වැස්ස" යන සෞන්දර්යාත්මක සංසිද්ධියෙනි.එසේම තමන් සිත තවා ඇති බව පවසන්නේ "මගේ කුටිය ඉතා හොදින් සෙවිලි කර ඇත" යනුවෙනි.මෙතරම් වූ නිමල කරුණක් කාම උපමේයක් තුලින් පවසන අපූරුව මසිතට මහත් ප්‍රීතියකි,ආනන්දයකි.
 
"වනය,මොහොලය,කුදු හිමිය,
යන
තුන් ඇදයෙන්ම
මනාව මිදීමෙන්
මිදුනෙමි.
භව තෘෂ්ණාව නසා
ජාති මරණ දෙකින්
මිදුනෙමි"
  - මුත්තා තෙරණිය -
මුත්තා නම් තෙරණියගේ සැමියා කුදෙකි.ඔහුගේ බිරිය වී සිටියදී ඈ වී කෙටුවාය.වී කොටන විට වනට වී දැමීමට යන විට කොන්ද වක ගසා නැමිය යුතුය.මොහොල ගෙන වී කොටන විට ද කඳ නැමිය යුතුය.ඇගේ සැමියාද කුදෙකි.තුන් කුදය එයයි.මේ රචනය තුල ඇති අව්‍යාජත්වය නම් කෙතරම් සිත් ගන්නා සුළුද.?

"මිඳුණා ! මිඳුණා ! කෙලෙසුන්ගෙන්
හිරි නැති සැමියා ගෙන් හා මොහොලෙන්
 අැඟිලි කැපෙන කුළු පොතු වියුමෙන් හා
 සැලියෙන්ද නඟන දිය නයි ගඳ
 මිඳුණා ! මිඳුණා ! මනාව මිඳුණා !

නසමි රාගය ද්වේශය තරයේ
'චිච්චිටි චිච්චිටි ' හඬිනේ
ගොස් හිඳ රුප්පාවෙහි බැතිනි
'අහෝ ! සැපයි,අහෝ ! සැපයි '
කියා වඩම් බවුන් පහන් සිතින්
        - සුමංගල මාතා -
සුමංගල මාතාව බට ලී තලා කුලු පොතු විවීමෙන් ජීවත් වූවකුගේ බිරිද වූහ. යැයි හැගේ.ඈ වී කෙටීමෙන්ද , කුලු පොතු විවීමෙන්ද,සැලි වලන් සේදීමෙන්ද මිඳුණා යන්න පවසන අයුරු මනරම්ය.ඒ ප්‍රීතියේ තිව්‍ර බව වැඩි කරන්නේ
"මිඳුණා ! මිඳුණා ! මනාව මිඳුණා !" යන වශයෙන් කෙරෙණ තුන් විඩක ප්‍රකාශයෙන්ය.මම "චිච්චිටි චිච්චිටි"යන හඩින් රාගයත් ද්වේශයත් තලා නසමි යන ප්‍රකාශය කරන්නේ අද්දැකීම් සහිතවය.ඇයගේ සැමියා බට ලී තලන හඩ ඇයට තම උදානයේදී සිහිපත් වෙයි.
සුභා නම් තෙරණිය සංසිද්ධියේදී තමන් පසු පස එන අවස්ථාවකදී මෙසේ පවසයි.එයද රමණීය වහරකි,උදානයකි.
" ගැනුමට සඳ මඬල කෙළියට
මෙර ගිර හිසින් පනිනට
නැති මඟක යන්නට
තැත් කරන සේ නුඹ
බුදුන් දූ වන මා පතන්නෙද?
ගිනි අඟුරු ඇග දවන
විස බඳුන දිවි නසන
වැනි රාග සිත් මුලින්
හළෙමි උඳුරා!
දැන් ඒ කුමක්දැයි නොදන්නෙමි.

අට මගින් යුතු රියෙහි නැග යන
සම්බුදුන්ගේ දුවක් වන මම
උදුරා හෙළි කල රාග උල් ඇති
ජන සුන් තැන හිඳ කරමි රමණය.
      - සුභා තෙරණිය -
මෙහි එන සෞන්දර්යාත්මක භාෘ බාවිතය අපූරුය.එසේම දෙවන උදානයේදී ගැනෙන
"අට මගින් යුතු රියෙහි නැග යන
  සම්බුදුන්ගේ දුවක් වන මම"
   යන අවස්ථාවද අතිශයින් අලංකාරය.ඇය ඉන් අදහස් කරන්නේ ආර්ය අෂ්ඨ අංග මාර්ග පවතින බුදුන් වදාල මාර්ගයෙහි තමන් යන බවයි.ඉන් පැවසෙන ව්‍යාංගාර්ථවත් බස් වහරද ඉතා අපූර්වයි.
   බෝධි තෙරණිය විසින් ඉසිදාසි තෙරණිය වර්ණනාවට බදුන් කරණ ආකාරය සේම  අවස්ථාවද ඉතා මනරම්ය.වත්මනෙහි නම් කාන්තාවක් තවත් කාන්තාවකගේ ගුණයන් පවසයිද?එය මෙසේය.,
       " ඉසිදාසි නුඹ උතුම්
          නොපිරිහුණු විය නිසා
          පෑ විහිදන රූ ඇත්තී
          දැක කුමණ නපුරක්
          නික්මීද ගිහි ගෙයින්"
                     - බෝධි තෙරණිය -

 තේර ,තේරි ගාථා  තුලින් හෙළිවන භාෂාව මනරම්ය එය සාහිත්‍යවේදනීයය.එසේම ඒවා නිවන සේම ලෞකිකයද මනා කොට පසක් කරණ උදානයන්ගෙන් පූර්ණය.
 මාටින් වික්‍රම සිංහයන් තම "සාහිත්‍ය කලාව" කෘතියේදී මෙවන් අදහසක් දක්වයි.

  "ඇතැම් තේරි ගාථා වලීහු වනාහී ජීවිතය නැමැති සයුර කිමිද ශ්වාසය නිරුද්ධ කරන තරම් වූ ගැඹුරෙහි තතු හෙළි කරන නිර්භය කිමිදුම් කාරයන් වැන්න"

මේ අයුරින් හෙළි වන තේර තේරි උදාන වාක්‍ය කියැවීමේදි මට මතුවූ කාරණාවක් නම් මේ අයුරින් දැක්වෙන තේර තේරි ගාථා සාහිත්‍ය නම් අපේම සාහිත්‍යයය.එය තුල කිදා බැස ඇත්තේ පුද්ගලයා විසින් විදින ලද කටුක අද්දැකීම් වල අවස්ථාවන් හා තමන් ඒ දුක් කම්කටොලින් බැහැරව ගෙවෙන පැයේ ගෙවන සංතුශ්ටිමත් බවයි.
 සාහිත්‍ය යනු යමෙකු විසින් විදින ලද්දක් අනෙකාට විදින්නට සලස්වා දීමයි.අදට වඩා එකල එය මනරම්ව සිදු කර ඇති වග බෞද්ධ සෞන්දර්යාත්මක සාහිත්‍ය අධ්‍යයනයේදී පැහැදිලි වේ.

පූජ්‍ය.ගුරුගොඩ සිරිවිමල හිමි