Sunday, January 7, 2018

බුදුදහම ආධ්‍යාත්මික විමුක්‌තිය සඳහා පමණක්‌ උපදෙස්‌ දෙන සර්ව අසුබවාදී දර්ශනයක්‌ ඉදිරිපත් කරන දහමක්‌ බව ලෝකයේ ඇතැම් උගතුන්ගේ මතයයි. එබැවින් ලෞකික විෂයානු බද්ධ සෞන්දර්ය රසාස්‌වාදය පිණිස බුදුදහමින් ඉඩක්‌ නොලැබෙන බව ඔවුන්ගේ අදහසයි. එය සපුරා වැරදි මතයකි. සැබෑ වූ සෞන්දර්ය යනු මිනිස්‌ මනසේ යථාර්ථවාදී සිතුවිලි අවදිකිරීමකි. බුදුදහමේ ද මූලික ඉගැන්වීමක්‌ වන පටිච්චසමුප්පාදය තුළින් සිදු කොට ඇත්තේ ලෝකයෙහි ඇති සැබෑ වූ තත්ත්වය යථාර්ථවාදීව දේශනා කිරීම ය. සුන්දර යෑයි ලාමක පුරුෂයන් විසින් ඇලෙන ලද බොළඳ රාගික වූ ද ශෘංගාරාත්මක වූ ද විඳීම් හා ආශ්වාදයන් බුදුදහමින් ප්‍රතික්‍ෂේප වන අතර ඇලීමෙන් තොරව සෞන්දර්ය රසාස්‌වාදය මඟින් අත්විඳින ධාර්මික ප්‍රීති සුවය බුදුදහමෙන් අගය කරනු ලබයි. සෞන්දර්ය මඟින් ජනයා මුසපත් කිරීම බුදුදහමින් ප්‍රතික්‍ෂේපිතය. එනිසා ම බෞද්ධ පඬිවරුන් බෞද්ධ කලාවේ සෞන්දර්යාත්මක පරමාර්ථ ලෙස දක්‌වා ඇත්තේ ප්‍රසාදය හා සංවේගය පමණි.
  බුදු දහම ඇසුරින් ප්‍රකට වන විශේෂ ලක්ෂණයක් නම් සෞන්දර්ය හෙවත් සුන්දරත්වය අගය කිරීමයි.ප්‍රීතිය,සුවය,සහනශීලීත්වය වැදගත්කොට සැලකීමයි.එබඳු චරිතයකින් යුක්ත පුද්ගලයා දෙලොව ජයගන්නා බව බුදුන් වහන්සේගේ දේශනාවයි.
      දුකෙන්,ශෝකයෙන්,භීතියෙන් යුතු පුද්ගලයා ආත්ම විමුක්තිය නොලබයි.මෙලොව උසස් ජීවිතයකට හිමිකම් කියන පුද්ගලයෙකු නම් හෙතෙම සෞන්දර්ය තුල නිමග්න වීම අත්‍යාවශ්‍ය කරුණකි.
       සුන්දර වස්තුවක ඇති සුන්දරත්වය දැකීම යනු ඇත්ත අැති සැටියෙන් දැකීමයි.යථාර්ථාවබෝධී චින්තනයකට මිනිසාව හුරු කරවන්නේ මේ ඇත්ත ඇති සැටියෙන් දැකීමේ කලාවයි.සෞන්දර්ය හා සම්බන්ධ රසාස්වාදය ධාර්මික ප්‍රීති සුවයක් ලෙසින්ද අරුත් ගැන්විය හැකිය.
       බුදු , පසේ බුදු , මහරහත් , යන උතුමන් වහන්සේලා සියුම් නුවනකින් හෙබියාවූ මානව දයාවෙන් ඔද වැඩුණු අයවලුන්ය.ඔවුන් තුලින් ගලා ගෙන එන නිරායාසික සිතිවිලි පරම්පරාවන් තුලින් එක්තැන් වන වචන සමුදායන් ඉතා රසවත්ය.නිරාමිසය.තෘෂ්ණාවෙන් තොරය.
 "....රමණීයං ආනන්ද වේසාලිං ,රමණීයං ආනන්ද උදේන චේතිංයං, රමණීයං ගෝතම්බ චේතියං ,රමණීයං සත්තම්භ චේතියං,රමණීයං බහුපුත්ත චේතියං,රමණීයං චාපාලචේතියං..."
    මේ අයුරින් බුදුන් වහන්සේ ආනන්ද හිමියන් අමතා කල ප්‍රකාශනයෙන් තහවුරු ⁣වන්නේ බුදුන්වහන්සේ සොදුරු අවස්ථාවන් අගය කල බවය.භාරතයේ පැවැති පැරණි චෛත්‍ය බුදුන් වහන්සේගේ නෙත ගැටෙයි.ඒ ධර්ම චාරිකාවෙහි යෙදෙන අවස්ථා වලදීය.ඒ අවස්ථාවන් උන්වහන්සේ පහදවා ගන්නේ සෞන්දර්ය කාමියෙකු වන බැවිනි.
      දීඝ නිකායේ සක්ඛපඥ්ඤ සූත්‍ර දේශනාවේදී පඤ්චසික නම් වීණා වාදකයාගේ වීණා වාදනය අසා ඔහුගේ ගායනයට සරිලන වාදනයත් වාදනයට සරිලන ගායනයත් අසා උන්වහන්සේ ප්‍රීති ප්‍රමෝදයට පත්වූ අවස්ථාව ඉතාමත් ආනන්ද ජනක සිද්ධියකි.
   බුදුන් වහන්සේ එවන් වූ අතීශන් ශෝභාමත් දෑ වර්ණනය කිරීමටද , දැකීමටද ප්‍රිය කල බව තුලින් පැහැදිලි වන්නේ උන්වහන්සේ සෞන්දර්ය විශයෙහි තද අැලුම්කමක් දක්වා ඇති බවයි.

 බුදුන්වහන්සේගේ පටන් උන්වහන්සේගේ ශ්‍රාවක ප්‍රජාව කෙරෙහිද මේ අළුම් කම ඇති වූ බව දැක්විය හැකි කාරණා ඛුද්දක නිකායේ තේර ගාථා ⁣,තේරි ගාථා තුලින් අවබෝධ වේ.
 
   අනේක ජාති සංසාරං සන්ධාවිස්සං අනිම්බිසං ගහකාරක ගවේසන්තෝ දුක්ඛාජති පුනප්පුනං ගහකාරක දිට්ඨෝසි පුනගේහං නකාහසි සබ්බා තෙ ඵාසුකා භග්ගා ගහකුටං විසංඛිතං විසංඛාරගතං චිත්තං තණ්හානං ඛයමජ්ජ ගා” (ධම්මපද පාලිය – ජරාවග්ගය)
   අනේක වූ මේ සංසාරයෙහි ගෙය හදන වඩුවා සොයමින් ඇවිද්දෙමි ඒ නමුදු ඔහු ඉතින් හමුවූයේ නැත්මැයි.යළි යළිත් ඉපදීම දුක්වේය සසරේ වඩුව, තොප දුටිමි මම යළි මේ ගෙය හදනු නැත පරාලද බිඳ දමා කැණි මඩල සුන් කෙළෙමි රහත් බැව් ලදිමි මම සිත නිවන් පිවිසියේ” (ධම්මපද ගීතය – ඩබ්ලිව්.ඒ. අබේසිංහ)
   සිද්ධාර්ථ බෝසතුන් තම බුද්ධත්ව විජයග්‍රහණයෙන් පසුව උදාන වාක්‍ය දේශනා කලේය.ඉහත සඳහන් වන්නේ එම උදානයයි.ලෝකයේ විශිෂ්ඨතම කාව්‍ය ලෙස බෞද්ධ සාහිත්‍යයේදී අරුත් ගන්වන මෙම උදාන ප්‍රීති වාක්‍යනම් අතීශයින්ම රමණීයය, පියකරුය,සිත් ඇද බැඳ ගන්නා සුළුය.
   පූජ්‍ය,ලබුහේනේගොඩ චන්දරතන හිමියන් බුදුන් වහන්සේගේ මෙම ප්‍රථම උදානය පද්‍යයට නඟා ඇත්තේ මෙසේ ය.

“ගෙය හදලා පැනල ගිහින්
හැංගි හැංගි හොරා වගේ
මෙච්චර කල් බේරුණාට අද අතටම අහුවුණා.
නුඹ සොය සොය මෙපමණ කල්
දුවල දුවල දුක් වින්දෙමි
වඩුවා නුඹයි ගෙය හදාපු අද අතටම අහුවුණා.
ඕං.. වඩුවෝ බලා ගනින් ගෙය හදලා අවසානයි
අදින් පස්සෙ උඹට මෙතන ගෙය හදන්න ඉඩ නොතබමි
ජරස්... බරස්... පරාල ටික
බිඳ දැම්මා කැණිමඩලත්
සුන් කෙරුවා
ගෙය ගැන තිබූ ආසාවත්
අදින් පස්සේ අවසානයි
මගේ හිතට සැනසීමක් අදයි ලැබුණේ වඩුවෝ....”
 
   බුදුන් වහන්සේගෙන් පටන් ගන්නා මේ උදාන වාක්‍ය හෙවත් තේර , තේරි ගාථා සාහිත්‍ය නම් පිටුවකින් හමාර කල නොහැකි ලියමනකි.
       තම ආධ්‍යාත්මික දියුණුවෙන් පසු වින්දනීය ආකල්පයන් තම මනස තුල හැඩගැසෙන සැටි අපූරුය.
       "පීති වේග සමුට්ඨාපිත උදාහාරො උදානං" යන පාලි අටුවා සටහනට අනුව උදාන යනු අතිශයින්ම ප්‍රීතිමත් අවස්ථාවකදී මුවින් පිටවන වචන උදානයි.
       සප්පක හිමියන්ගේ උදානය ඉතා රමණීයය.
"යදා බලාකා සුචිපණ්ඩරච්ඡදා
කාළස්ස මේඝස්ස භයෙන තජ්ජිතා
පලෙහිති ආලයමාලයෙසිතී
තදා නදී අජකරණී රමෙති මං"
                  - සප්පක තෙරුන් -

තැති ගනී දැක වැහි වලාවන්
විදාගෙන සිය සුදු පියාපත්
කොකුන් පිහඹනනවාතැන් වෙත
නදිය අජකරණී
වේය මට අතිරමණී
    වර්ෂා පතනයක් ආසන්න වූ මොහොතක දී පරිසරයේ සිරි නරඹමින් සිටි සප්ප තෙරුන් ඒ තුලින් ලැබූ ආශ්වාදය කෙතරම්නම් රමණීයදැයි සිතන්න.
   
වස්සති දේවෝ යථා සුගීතං
ඡන්නා මේ කුටිකා සුඛී නිවාතා
තස්සං පවත්තාමි වූපසන්තෝ
යංතේ පත්ථයති පවස්ස දේව
        - ගිරිමානන්ද තේර ගාථා -
"වැස්ස ගීතවත් ලෙස වහී
මගේ කුටිය ඉතා හොදින් සෙවිලි කර ඇත.
එබැවින් මම,
නිවුනු සිතින්
මෙහි වාසය කරමි.
වැස්ස,
නුඹට කැමති තරමින්
වැහැපන්"
   ගිරිමානන්ද නම් රහත් උතුමන් වැස්ස අවස්ථාවකදී කළ ප්‍රකාශයයි ඉහත දැක්වෙන්නේ.
   උන් වහන්සේගේ එම උදානය තුල ගැබ් වන යටි අරුත කෙතරම් රමණීයද? තමන් තම සිතෙහි පවත්නා කෙළෙස් හැගීම් යටපත් කර ඇති බැවින් කෙතරම් ක්ලේෂස්ඛන්ධයන් තමන් වෙත පැමිණියත් තමන් ඒවා තමන්ගේ කර නොගන්නා බව උන් වහන්සේ පවසන අයුරු නම් මා සිත ආනන්දමත් කල බව කිව යුතුමය.ඒ වටපිට පවත්නා කෙලෙස් මුල් වලට උන් වහන්සේ ආමන්ත්‍රණය කරන්නේ "වැස්ස" යන සෞන්දර්යාත්මක සංසිද්ධියෙනි.එසේම තමන් සිත තවා ඇති බව පවසන්නේ "මගේ කුටිය ඉතා හොදින් සෙවිලි කර ඇත" යනුවෙනි.මෙතරම් වූ නිමල කරුණක් කාම උපමේයක් තුලින් පවසන අපූරුව මසිතට මහත් ප්‍රීතියකි,ආනන්දයකි.
 
"වනය,මොහොලය,කුදු හිමිය,
යන
තුන් ඇදයෙන්ම
මනාව මිදීමෙන්
මිදුනෙමි.
භව තෘෂ්ණාව නසා
ජාති මරණ දෙකින්
මිදුනෙමි"
  - මුත්තා තෙරණිය -
මුත්තා නම් තෙරණියගේ සැමියා කුදෙකි.ඔහුගේ බිරිය වී සිටියදී ඈ වී කෙටුවාය.වී කොටන විට වනට වී දැමීමට යන විට කොන්ද වක ගසා නැමිය යුතුය.මොහොල ගෙන වී කොටන විට ද කඳ නැමිය යුතුය.ඇගේ සැමියාද කුදෙකි.තුන් කුදය එයයි.මේ රචනය තුල ඇති අව්‍යාජත්වය නම් කෙතරම් සිත් ගන්නා සුළුද.?

"මිඳුණා ! මිඳුණා ! කෙලෙසුන්ගෙන්
හිරි නැති සැමියා ගෙන් හා මොහොලෙන්
 අැඟිලි කැපෙන කුළු පොතු වියුමෙන් හා
 සැලියෙන්ද නඟන දිය නයි ගඳ
 මිඳුණා ! මිඳුණා ! මනාව මිඳුණා !

නසමි රාගය ද්වේශය තරයේ
'චිච්චිටි චිච්චිටි ' හඬිනේ
ගොස් හිඳ රුප්පාවෙහි බැතිනි
'අහෝ ! සැපයි,අහෝ ! සැපයි '
කියා වඩම් බවුන් පහන් සිතින්
        - සුමංගල මාතා -
සුමංගල මාතාව බට ලී තලා කුලු පොතු විවීමෙන් ජීවත් වූවකුගේ බිරිද වූහ. යැයි හැගේ.ඈ වී කෙටීමෙන්ද , කුලු පොතු විවීමෙන්ද,සැලි වලන් සේදීමෙන්ද මිඳුණා යන්න පවසන අයුරු මනරම්ය.ඒ ප්‍රීතියේ තිව්‍ර බව වැඩි කරන්නේ
"මිඳුණා ! මිඳුණා ! මනාව මිඳුණා !" යන වශයෙන් කෙරෙණ තුන් විඩක ප්‍රකාශයෙන්ය.මම "චිච්චිටි චිච්චිටි"යන හඩින් රාගයත් ද්වේශයත් තලා නසමි යන ප්‍රකාශය කරන්නේ අද්දැකීම් සහිතවය.ඇයගේ සැමියා බට ලී තලන හඩ ඇයට තම උදානයේදී සිහිපත් වෙයි.
සුභා නම් තෙරණිය සංසිද්ධියේදී තමන් පසු පස එන අවස්ථාවකදී මෙසේ පවසයි.එයද රමණීය වහරකි,උදානයකි.
" ගැනුමට සඳ මඬල කෙළියට
මෙර ගිර හිසින් පනිනට
නැති මඟක යන්නට
තැත් කරන සේ නුඹ
බුදුන් දූ වන මා පතන්නෙද?
ගිනි අඟුරු ඇග දවන
විස බඳුන දිවි නසන
වැනි රාග සිත් මුලින්
හළෙමි උඳුරා!
දැන් ඒ කුමක්දැයි නොදන්නෙමි.

අට මගින් යුතු රියෙහි නැග යන
සම්බුදුන්ගේ දුවක් වන මම
උදුරා හෙළි කල රාග උල් ඇති
ජන සුන් තැන හිඳ කරමි රමණය.
      - සුභා තෙරණිය -
මෙහි එන සෞන්දර්යාත්මක භාෘ බාවිතය අපූරුය.එසේම දෙවන උදානයේදී ගැනෙන
"අට මගින් යුතු රියෙහි නැග යන
  සම්බුදුන්ගේ දුවක් වන මම"
   යන අවස්ථාවද අතිශයින් අලංකාරය.ඇය ඉන් අදහස් කරන්නේ ආර්ය අෂ්ඨ අංග මාර්ග පවතින බුදුන් වදාල මාර්ගයෙහි තමන් යන බවයි.ඉන් පැවසෙන ව්‍යාංගාර්ථවත් බස් වහරද ඉතා අපූර්වයි.
   බෝධි තෙරණිය විසින් ඉසිදාසි තෙරණිය වර්ණනාවට බදුන් කරණ ආකාරය සේම  අවස්ථාවද ඉතා මනරම්ය.වත්මනෙහි නම් කාන්තාවක් තවත් කාන්තාවකගේ ගුණයන් පවසයිද?එය මෙසේය.,
       " ඉසිදාසි නුඹ උතුම්
          නොපිරිහුණු විය නිසා
          පෑ විහිදන රූ ඇත්තී
          දැක කුමණ නපුරක්
          නික්මීද ගිහි ගෙයින්"
                     - බෝධි තෙරණිය -

 තේර ,තේරි ගාථා  තුලින් හෙළිවන භාෂාව මනරම්ය එය සාහිත්‍යවේදනීයය.එසේම ඒවා නිවන සේම ලෞකිකයද මනා කොට පසක් කරණ උදානයන්ගෙන් පූර්ණය.
 මාටින් වික්‍රම සිංහයන් තම "සාහිත්‍ය කලාව" කෘතියේදී මෙවන් අදහසක් දක්වයි.

  "ඇතැම් තේරි ගාථා වලීහු වනාහී ජීවිතය නැමැති සයුර කිමිද ශ්වාසය නිරුද්ධ කරන තරම් වූ ගැඹුරෙහි තතු හෙළි කරන නිර්භය කිමිදුම් කාරයන් වැන්න"

මේ අයුරින් හෙළි වන තේර තේරි උදාන වාක්‍ය කියැවීමේදි මට මතුවූ කාරණාවක් නම් මේ අයුරින් දැක්වෙන තේර තේරි ගාථා සාහිත්‍ය නම් අපේම සාහිත්‍යයය.එය තුල කිදා බැස ඇත්තේ පුද්ගලයා විසින් විදින ලද කටුක අද්දැකීම් වල අවස්ථාවන් හා තමන් ඒ දුක් කම්කටොලින් බැහැරව ගෙවෙන පැයේ ගෙවන සංතුශ්ටිමත් බවයි.
 සාහිත්‍ය යනු යමෙකු විසින් විදින ලද්දක් අනෙකාට විදින්නට සලස්වා දීමයි.අදට වඩා එකල එය මනරම්ව සිදු කර ඇති වග බෞද්ධ සෞන්දර්යාත්මක සාහිත්‍ය අධ්‍යයනයේදී පැහැදිලි වේ.

පූජ්‍ය.ගුරුගොඩ සිරිවිමල හිමි

Thursday, December 28, 2017

හිතවත් පත්බේරියේ මුනින්ද වංශ හාමුදුරුවන් වෙත ලියමි


...............................................................
අපේ හිතාදර මුනින්දවංශයෙනි,
     මට පුදුමයි. අපි හැමදාම කරේ දෙසැම්බර් අඟ,අගෝස්තු මැද, ඕලෙවල් ,ශිෂ්‍යත්ව,ඒලෙවල්  ලියන ලමයිට බෝධි පූජා කරල බාර ගැට ගහපු එක.
මට මතකයි මම පිරිවෙන් අවසානෙ ලියද්දිත්,ඒලෙවල් ලියද්දිත් මටත් ගිහිං ඔය වගේ බෝධි පූජා බාර තියන්න වුනා.මේ අවුරුද්දෙ අපේ පංසලේ ඒ ලෙවල් කරපු හාමුදු
රුවෝත් කරේ බෝධි පූජා තියන එකම තමයි.දවසක් එයා ඇවිත් මට මෙහෙම කිව්ව
"ඈ සිරිවිමල හාමුදුරුවෝ .... අපි බෝධි පූජා තිබ්බට අපිට තියන්ඩ කව්රුත්ම නෑනෙ නේද" කියල
     භික්ෂුවගේ ජීවිතය කියන්නෙ අනුන් සඳහාම කැප වෙච්ච අපූරු නවාතැනක්.සමහර විට ඒක සුන්දරයි.සමහර විට නීරසයි.දායකයන්ගෙයි ලොකු හාමුදුරු ගොල්ලන්ගේ කුණු බැනුම් අහන්ඩයි,මිසක් වෙන ආතල් එකක් මහණ කම ඇතුලෙ ඇත්තෙම නෑ.
   ඉතිං අපේ එකෙක් විබාගයක් පාස් වෙනව කියන මටනම් පුදුමයක් නෙමෙයි.මොකද ඇති වෙන්න එහෙම විබාග පාස් වෙනව කැම්පස් යනව හාමුදුරුවරු.හැබැයි අයිලන්ඩ් රෑන්ක් එකක් දාල කැම්පස් ගොඩ වදින ඔබ වහන්සේ ගැන මට පුදුම ආඩම්බරයි.මට මේක දැනුන ගමන් අදහස් ගොඩක් ආව.
     මොන අයිලන්ඩ් රෑන්ක් දාල හිටියත් කැම්පස් ගිහිං ලෝ කරන්ඩ ඔබ වහන්සේට බෑ..... (කළු ලෝගුව දාන්න බෑනෙ)බෞද්ධ දර්ශනය ,පාලි, වැනි මොකක් හරි විෂයක් තමයි කරන්න වෙන්නෙ ඒ ගැන ආඩම්බරයකුත් නැතිවාම නෙමෙයි.නමුත් කුණු වෙච්ච අධ්‍යාපන සංස්කෘතියක් ඇතුලෙ  අපිට ලොකු අභියෝගයක් තියෙනව..ඒකත් ජය ගනිමු...

දුක
-------
ඔබ වහන්සේටත් යන්න තියෙන්නෙ අර ජාතික විස්ස විජ්ජාල කියන මෙලෝ අලබෝලයක් නොදන්න හරක් ඉන්න තැනකට (වත්මන්) හිතෙද්ද අප්‍රමාණ දුකක් දැනෙනව.
....
ගුරුගොඩ සිරිවිමල

Thursday, October 5, 2017

අද සමරණ ගුරු දි⁣⁣නය

මට මගේ ජීවිතේ හමුවුනු හැම මිනිසෙක්ම ගුරුවරයෙක්.ඒ මිනිස්සු හැම කෙනෙක්ම මොනවාම හරි උගන්නල ගියා........ඒ හැම ගුරුව⁣රයෙක්ටම මම පාදාභිවන්දනයෙන් හැමදාම නමස්කාර කරනව.ගුරු දිනය කියල දවසක් වෙන් කිරීමම ගුරුවරයෙක්ට කරන බරපතල අපහාසයක්.

බුද්ධ ශාසනයේ පැවිද්ද ලබාගත් සැරියුත් මහරහතන් වහන්සේගේ චරිත කතාවට එහා මම කවමදාවත් දැකල නෑ ශිෂ්‍යයෙක් ගුරුවරයෙක්ට ගෞරව කරනව.ඒ තරම්ම ගුරු ගෞරවයක් තිබුන කෙනෙක් තමයි සැරියුත් මහ රහතන් වහන්සේ.
'"උන් වහන්සේ තමන්ට බුදු හාමුදුරුවෝ හමුවට යන්නයි කියල උපදෙස් දීපු තමන්ගේ දැනුමට වඩා බාල අස්සජි හාමුදුරුවන්ට උදේ හවා වැන්ද.උන් වහන්සේ සැතපෙන පැත්තට පා හැර සැතපුනේවත් නෑ කියල උන් වහන්සේගේ චරිත කතාවෙදි සඳහන් වෙනව.

මේ ලෝකෙ මට හම්බවුන හැම මිනිහෙක්ම මට ගුරුවරයෙක්.

සො මේ ආචරියා ආසි
අස්සජී නාම සාවකො
යස්සං දිසායං වසතී
උස්සීසම්හි කරෝමහං

"මට සතර පද ගාථාවක කෙටෙසක් ඉගැන්වූ අස්සජී නම් බුද්ධ ශ්‍රාවකයන් වහන්සේ කිසියම් දිසාවක වෙසෙත්ද මම එදෙසට හිසලා සැතපෙමි 

උන් වහන්සේම ,

තදහූ පබ්බජිතෝ සන්තෝ
ජාතියා සත්ත වස්සිකෝ
සොපිමං අනුසාසෙය්‍ය
සම්පටිච්ඡාමි මුද්ධනා..

එදිනම පැවිදි වූ සත් හැවිරිදි සාමණේර නමක් වුවත් මගේ වරද කියා මට අවවාද දේනම් මම එය හිස් මුදුනින්ම පිළිගනිමි.

 යනුවෙන් ථේර ගාථාවලදි හරි පැහැදිලිව සඳහන් කරනව.
  උන් වහන්සේ මේ දේවල් ප්‍රායෝගිකවම සිද්ධ කරපු රහත් තෙර නමක්.ඒකට හොදම උදාහරණය තමයි." රාහුල පොඩි හාමුදුරුවන් විසින් තමන්ගේ සිවුර බිම ගෑවි ගෑවි යන වෙලාවෙදි ඒක හදා ගන්න කියල අවවාද කරපු සැනින්ම ඒ සවුරු පොට උස් කරල හදාගත්ත බව සඳහන් වන කතාව.

ඉතින්.....

මාගේ සියළු ගුරුවරුනට නමස්කාර වේවා...!!!!

Friday, September 29, 2017

පුදමි සෙනෙහස අරුමැතී

රැයේ වට වැසි උරණ වී
තෙමූ වැහි බිඳු බර වැඩී
පෙති ළිහී  ගිලිහෙන්න පළමුව
දෙන්න අවසර නික්මෙමී

දෑල ඉර හඳ හිම් නැතී
සිසිල් සෙනෙහැති සෙවනකී
විඩා නිම වූ ගමන කෙළවර
එන්න සතුටින් පිළිගමී

බැඳී විඳි පෙම් සුවඳැතී
අත් නොහැර සිත පැතුම වී
දිනෙක මතුදා  එන්න සකිසඳ
පුදමි සෙනෙහස අරුමැතී

පද රචනය - : KRK මුණසිංහ
සංගීතය  -: දර්ශන වික්‍රමතුංග
ගායනය  -: පවරි අමරසා

  ගීතය අමුතුය.....සියුමැලිය....මනරම්ය....විටෙක හද පාරමින් තෙත් කරමින් ඇමිණූ වාගාලාපයක් සංගීත රස උද්දීපනය තුලින් හඬක් තුලින් ජන මන කළඹවන්නේ නිතැතින්ම රසික හදවත් තුලට සියුම් රිදුමක් එක් කරමිනි. රසිකයාට කියන්නට ඇත්තේ "එ්කනම් මාරයි"කියා පමණය.
    මේ ගීය පොඩි සාදුගේ  රසික හදවත නැවත නැවතත් පහුරු ගෑවා යයි කීවොත් මා වඩාත් නිවැරදිය.
    ‎   රචිකාවිය kRk මුණසිංහ නමැතත්තියයි.සළ රූපයකින් පෙන්නනවාට වැඩි කොටසක් අෑ අකුරු කොට ඇත්තේ මහත් වූ සතත්භ්‍යසයක උච්ඡතම අවස්ථාවක් රසිකයා වෙත දායාද කරලමිනි.
    ‎ විරහ වේදනාවක් මේ තරම් රසවත්නම් මීවිතනම් කුමටදැයි මා ජනතාවගෙන් අසමි.මේ තරම් කටෝර අද්දෑකීමක්, කාන්තාවකගේ අපරිමිත සිතිවිලි දහරාවක් දියාරු වී හුණු වී යන අවස්ථාවකි ප්‍රේමයේ බිඳ වැටුම.සමහර විට එය වැඩි පුරම දැනෙන්නේ ආසියාතික කාන්තාවටය.ඒ ආසියාතික කාන්තාව හැමදාමත් රිදුම් පිරිමදිමින් තෙල් උලමින් සිටිනවා මිසක ඒවා වෙනුවෙන් නැගී හිටින අවස්ථා ඉතා අඩු නිසාවෙනි.නමුදු මෙවැනි අවස්ථාවක් ඉතා රසවත්ව මනා සංයමකින් පෙන්වීමට අප හදුන්වන්නේ නිර්මාණාත්මක බව කියායි.
    ‎   රැයේ වට වැසි උරණ වී
       තෙමූ වැහි බිඳු බර වැඩී
       පෙති ළිහී  ගිලිහෙන්න පළමුව
       දෙන්න අවසර නික්මෙමී
 ගීතය ගෙතෙන්නේ අඹු සැමි යුවලක් චිත්ත සන්ථානය අභිමුව රූපණය කරමිනි.රචිකාවියගේ දක්ෂතාවයද එයමය.මේ රචනාවන මටනම් ඉතාමත් සජීවීයැයි කිවහොත් මා වචා නිවැරදි වනු ඇත.නමුත් මෙය දෙවිදියකට අර්ථ නිරූපණය කල හැකිය.ඒ දෙවිදියම කෙසේ උවත් මා මගේත් ඔබේත් පහසුව තකාත් එක් පැත්තක් පමණක් සටහන් කරමි
 ‎ ‎  එක් විදියකින් ගත් කල අඹුසැමි කළහයකි.ඇය එය පෙන්වා දෙන්නේ."රැයේ වට වැසි උරණවී"යනුවෙනි.මේ රන්ඩු සරුවල් කෙතරම් සිදු වූවත් අවසානය වන්නේ කාන්තාවගේ සිත තැලී පෙලී යාමයි.ඒ අවසාන අවස්ථාව දරා ගන්නා කාන්තාව තව දුරටත් තම සැමියා හා රැදී ඉන්නවාද එහෙම නැතිනම් දමා හැර යනවාදැයි තීරණයකට එළැඹෙයි.එය සිදු වන්නේ තමන්ගේ අඩුපාඩුව කිරා මැන බැලීමෙන් පසුවය.තමාට අවාසියකින් තොර වන ලෙසය.ඇය අවසන තම තීරණයට එළැඹෙයි.ඇය එම තීරණයට එන්නේ පොඩි සාදු උඩ කීවා සේම තම වාසියත් අඩුපාඩුත් සලකාගෙනය."තෙමූ වැහි බිදු බර වැඩී" යන්නෙන් එය වඩාත් පැහැදිලිවේ.එනම් තමාට වඩා සැමියාගේ දොසක් දක්නට ඇති බවයි ඇය එය කියා පාමින් උධෘත පාඨ කර ගනිමින් " පෙති ලිහී ගිලිහී යන්න පලමුව- දෙන්න අවසර නික්මෙමී" යනුවෙන් සැමියාගෙන් ඉවත් වීමට අවස්ථාවක් ඉල්ලයි. මේ පෙන්වා දෙන්නේ කාන්තාවකගේ සදාතනික අසරණ බවයි.කාන්තාවක් කෙතරම්නම් සිය කුටුම්භය තුල අණසක පතුරුවා සිටියත් කළකෝලාහලයකදී පරාජිතයි යන්න මොනවට පැහැදිලි කර දෙන්නකි මේ පද රචනය.එය ඉල්වන විදිය ලාලිත්‍යකින් පැවසීම නිර්මාණ කරුවගේ හැකියාව මත තීරණය කරන්නකි.රචිකාවිය තම නිර්මාණ හැකියාව ඉතාමත් හොදාකාරවම පෙන්වන අවස්ථාවකි '""මේ පරිපූර්ණ ගේය පද රචනය"""    
           දෑල ඉර හඳ හිම් නැතී
           සිසිල් සෙනෙහැති සෙවනකී
           විඩා නිම වූ ගමන කෙළවර
           එන්න සතුටින් පිළිගමී
           ‎   " වැරදි හදාගෙන නුඹ නැවත එන්න.නැවත මම ඔබව පිලිගන්නම් " යනුවෙන් ඇය පවසයි. පසුගිය දා මුහුණු පොතෙහි ඉතා රසවත් කෙටි කවියක් දින කිහිපයක් තුල සංසරණය විය.ඒ  " වර්ණ රසිකා" නැමැත්තිය ලියන "ආදරේ යනු යන්ට දීමය ආය ආවෙත් ඉන්ට දීමය" යන කවියයි.මේ පද පිංචයද එයට වඩාත් ලගයි කීවොත් මා නිවැරදිය.නමුත් මේ පද රචනාවකම් කෙටි කවියක් තරමටම රසවත් නැත.
           ‎ "   දෑල හද හිම් නැතී-සිහිල් සෙනෙහැති හෙවනකී"ඇය ඉල්ලන්නේ මෙවන් හෙවනකී.සැමියකුගෙන් බිරියක් බලාපොරොත්තු වන රසය සැනසීම මෙයයි. ඒ සිසිල් වූ ස්නේහය පුද කරනවානම් පවුල් ජීවිතයක් කෙතරම්නම්  රසවත් වේවිද..?                             "විඩා නිම වූ ගමන කෙළවර
  එන්න සතුටින් පිළිගමී"
  ‎     මේ සැමියා යන විඩා සහිත වූ ගමන තුල තමාගේ විඩාව නිවුනු පසු එන්න යනුවෙන් ඇය පවසයි.මෙහි යම් දාර්ශනික  තැනක්ද පෙනේ. බුදු දහම පිලිබඳව ලෞකික දර්ශනයක් පෙන්වා දෙන පැරණි නිර්මාණ කරුවන් තම දර්ශනය මෙසේ පෙන්වා දෙයි" කාමය වඩාත් කාමුකව ගත කිරීමෙන්ද කාමය දුරස් කල හැකිය" යනුවෙනි.එය මෙහිදී රචිකාවිය දැන හෝ නොදැන ඒ දර්ශනය තම නිර්මාණයට ඈදා ගන්නා බව මගේ මතයයි.සමහර විටෙක බිරිද පවසන්නේ මෙලෙස විය යුතුය." නුඹ බොහෝ කාලයක් තවත් මේ වැනි දුශ්ඨකම්,කලකෝලාහල කරමින්ම කල් ගෙවා ඇති වූ පසු නැවත හොද ස්වාමි පුරුෂයෙකු වී එන්න"
  ‎   කෙසේ වූවද මේනම් ඉතා මනරම් ලෙස පද රචනය කෙ⁣රූවකි.
    ‎        
          බැඳී විඳි පෙම් සුවඳැතී
          අත් නොහැර සිත පැතුම වී
          දිනෙක මතුදා  එන්න සකිසඳ
          පුදමි සෙනෙහස අරුමැතී
          ‎           කිසි ⁣විටෙක හැර නොයෑම බිරිදකගේ වූවද යහපත් පෙම්වතියකගේ වූවද විශේෂ ලක්ෂණයකි.ඒ බව මනාව පෙන්වා දෙන්නකි ගීතයේ අවසාන කොටස.
ඇය නැවත නැවතත් කියන්නේ හොඳ සැමියෙකු වී එන ලෙසයි.  බැඳී විදි පෙම් සුවඳැතී - අත් නොහැර සිත පැතුම වී.පසු කල ගෙවූ සුවදැති පෙම් පැතුම් සිතේ ගුලි කරවාගෙන නැවත තමා කරා එන ලෙසත්.එසේ ආවොත් ඇය තුල ඇති ආලය පුදමි යනුවෙන් පවසයි
          "  දිනෙක මතුදා  එන්න සකිසඳ
              පුදමි සෙනෙහස අරුමැතී "
     මේ ගීතයේ රසවත් බව වන්නේ මනා වූ සංයමයයි.තම වේදනාව රිදුම හදවත තුල දරාගනිමින් තම විරහව වෙනුවට තව දුරටත් අාදරය පාමින් සෙනෙහසම ඉල්ලන අයුරු ඉතාමත් රසවත්ය.මනා පරිකල්පනයත් ප්‍රතිභාවත් මුල් කරගනිමින් රචිකාවි⁣යගේ මේ වියමනනම්..අපූරුය.
     ‎ මේ සඳහා සංගීතය තනු නිර්මාණය සිදු කරන්නේ "දර්ශන වික්‍රමතුංග"ය.ඔහුද මනා පරිචයක් ඇති රසික හදවත් කම්පිත කරවන ප්‍රතිභාවකින් යුත් සංගීතවේදියෙකි.පද රචනයට වඩාත් සාධාරණය ඉටු කරමින් ගයන "පවරි අමරසා" ගයන මෙය නම් අපූරුය.
     ‎....
     ‎සිරිවිමල හිමි



            ‎            
 ‎  
 ‎

    ‎    

Tuesday, September 26, 2017

බැළු බැළු අත වියවුලක් ..


 පොඩි සාදුට දැන් ලංකාව එපා වෙලාය.ලංකාව විතරක් නෙමෙයි සාසනෙත් එපා වෙලා කියන්ඩ හේතු කාරණා මහ ගොඩක් තියෙනව.මේව කියලත් බැරි නොකියත් බැරි දේවල්ය.කීවොත් සඟ නසී නොකිව්වෙත් වෙහෙර නසී වැනි තත්වයක් නිසා කියන එකම හොදයි කියා හිතේ.
       සමාජය,සංස්කෘතිය,ආගම,දහම,ඉතිහාසය,යන සියළු කාරණාවල පරිහානියකට පත්ව ඇති කාලසීමාවක් බොහෝමත් අසීරුවෙන් ගෙවා දමන අවස්ථාවක ලාංකීය ජන විඥ්ඥානය කෙසේනම් සැපක් සතුටක් භුක්ති විදිනේදැයි රටේ පාලක සබාවෙන් අසන්නේ දැඩි කලකිරීමත් හිත් රිදීමත් ඉවසා වදාරනු බැරි තැනය.
    සිල් රෙදි හොරුන් වෙනු⁣වෙන් ජනතාවගෙන් සිඟා කෑවේ රටේ වගකිවයුතු භික්ෂූන් වහන්සේලාය.උගත් පඬිරුවනක් වන ගෞරවනීය මැදගොඩ අබයතිස්ස හාමුදුරුවන් මේ දෙයට මැදිහත් වීමෙන් පෙනී යන්නේ අතීතයේ රට කරවූ මහරජු කෙතරම්නම් භික්ෂු සාසනය ගණිකා සේවයේ  යොදවා ඇත්තද යන්නයි.භික්ෂුවට දේශපානය අතීශයින්ම සුදුසුය.නමුත් ඒ දේශපානලයයි.නමුත් ලංකාවේ ඇත්තේ දේශපාලනයක් නොව මීහරක් පට්ටියක් විසින් මී හරක් පට්ටියක් පාලනය කිරීමට දේශපාලනය යන ටගෟරවනීය නාමය දීම ඉතාමත් වැරදිය. ලංකාවේ සෑම පරිහාණියකට වග කිව යුත්තේ භික්ෂු සංඝරත්නයයි.පෙර අතීතය විමසා බැලීමේදී භික්ෂුව රටේ පරිහානික තත්වයන් වලදී ක්‍රියා කල අයුරු අපේ හාමුදුදුරුවරුන්ටන ඇන ඉගැන්විය යුතු නැත.රටේ පුශ්නයට ආගමිකයන් මැදිහත් විය යුතුය නමුත් ඒ දේ තම ආගමික තත්වයෙන් බැහැර වී කරනවානම් වඩාත් සුදුසුය.

රටේ දේශපාලනික වාතාවරණය නැමැති ලෙඩට අපේ පාලකයන් සහ රට වැසියන් බෙහෙත් කරන්නේ අතීසාරයට අමුඩය ගසනවා වැනි ආකරයටය.ඒකටම හොදම නිදසුන වන්නේ සයිටම් නැමති රෝගයට අපේ අන්තරේ සිසු සිසුවියන්ගේ ක්‍රියාකලාපයයි.ඔවුනුත් දැන් සයිටම් සිසු ගණයටම අයත් වී හමාරය.මාස අටක කාලසීමාව තුල පන්ති නොපවත්වා තමන්ගේ අධ්‍යාපනයට හානි කරගන්නාවූ අහිංසක සිසු දරුවන් පොඩි සාදුගේ හිත උණු වූ අවස්ථා අපමණය.නමුත් මම කියා මොනවා කරන්නද? ඉතිං සිසුවනි නුඹලා මුලින්ම කල යුත්තේ ඉගෙන ගැනීමයි.පාලකයා පත්වී ඇත්තේ රට්ටු සුඛිත කිරීමටය.එතුමන්ලාට ඒ ගැන වගේ වගක් වගක් නැත්නම් ඔබලා සිය දහස් ගනන් ලේ වැගිරිවද පලක් නොවන්නේමය.අමනුෂ්‍යයන් රාජ්‍ය පාලනයට බත් කරගත්තේද උඹලාමය,අපිමය.
නූඹලා නුඹලාගේ අධ්‍යාපන වේල මිඩංඟු කරමින් සටන් වැදුනද නුඹලා හා එක්ව සිටින මහාචාර්ය වරු පඩි ගනිති,වෛද්‍ය වරු පඩි ගනිති.නුඹලාට ලැබුනු දෙයක් නැත.සරසවි සිසුන් උද්ඝෝණ කල යුත්තේ නිදහස් අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන්ය.
    මා දන්නා පමණින් ලංකාවේ සරසවි වලින් එළියට එන සීයට පංගුවකටවක් නණ ලළ භේදය සහිතව නිවැරදි රචනාවක් ලියා ගන්නට බැරිය.ඒ බව පවසන්නේ ඉතාමත් වගකීමෙනි. කිසිදු දෙයක් නොදන්නා හාල්පාරු ගුරුවරු හැම පාසලකම සිටී.අධ්‍යාපන නිදහස යනු නිවැරදි දේ ඉගෙනීම මිස මුදල් වියදමකින් තොරව අධ්‍යාපනය ලැබීම නොව.ඒ වෙනුවෙන් එක සිසු සිසුවියක්වත් තනිව හෝ පාරට බසින ආකාරයක් මා දැක නැත.තම අධ්‍යාපන අයිතිය යනු නිවැරදි දේ නිවැරදිව ඉගෙනීමයි.පාලක ක්ෂේත්‍රයට ගොටු අල්ල කිසිදු සුදුසු කමක් නැතිව උගන්වන මහාචාර්ය වරු කතිකාචාර්ය වරු අප්‍රමාණය.ඒවා ගැන නුඹලා කතා කරනවානම් නුඹලා සමඟ සිට ගැනීමට මමද සූදානම් බව ආදරයෙන් කියමි.

     රෝහින්‍යා සරණාගතයින් ලංකාවට එන්නේ  පිහිටක් පතමින්ය.අපිත් රට රටවලින් පිහිට පතන කාලයක අපි කෙසේ නම්  ඔවුනට පිහිට වෙමුදැයි පොඩි සාදු මේ දවස්වල බර කල්පනාවකය.
     ‎ එකත් එකටම ඔවුන් රටකින් පලවා දමන්නේ ඒ රටට පිලිලයක් වූ නිසාවෙනි.බෞද්ධ රටකින් ත්‍රස්තයන් ලෙස නම් කරමින් පලවා දමන මේ ඇත්තන් ලංකාවට ඇවිත් ලාංකිකයන් සමඟ අත්වැල් බැද ගනීයයි මටනම් සිහිනෙකින්වත් නොසිතෙයි.මුස්ලිම් සමය පිළිබඳව ප්‍රාමාණික දැනුමක් ඇති මට මේ සිද්ධිය ගැන යම් අදහසක් ඇත.මේවා ගැන නැවත නැවතත් හාරා අවුස්සන්ට යන්නේ නැත.මන්ද මා ජාතිවාදියෙකු හෝ ආගම් වාදියකු වීමට එතරම් ප්‍රිය නොකරණ බැවිනි.
     ‎රටේ බාගයට බාගයක් කුඩු සැපයීම කරන්නේ බදිවුදීන් නැමති මුස්ලිම් ජාතික ඇමතිවරයාය.ඔහු සතොස හරහා ගෙනා කුඩු තොගය එක කන්ටේනරයකින් රේගුවට හසු වූ බව රටම දැනගත්තේය.නමුත් ඒවා දැන් ඉවරය.දුෂ්කර පලාත් වල තරුණ කොල්ලන් ඒවාට ඇබ්බැහි වී තිබෙන ආකාරයද මා දැක ඇත්තෙමි.මේවා බරපතල ප්‍රශ්නය.උත්තර සෙවීමට මා බලධරයකු  නොවන බැවින් ගොළුවත රකිමි.(මුස්ලිම් යහළුවන් මට අපමණය.ඒ අයද මේවාට විරුද්ධ බව මා හොදින්ම දනිමි)
     ‎        අප මේ පසු කරමින් සිටින්නේ සාසනයේ විපරීත කාලයකි.මහානයක වරුන් දේශපාලන ආතල් ගනිති.භික්ෂු සංඝයාද එසේමය.පසුගිය දා අවසන් වූ කොළඹ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශනයට ගිය පොඩි සාදු තවත් යහළු හිමිවරුන් දෙපලක් සමඟ එළියට එන පොඩි සාදු අත්දකින්නේ අවාසනාවන්ත අද්දැකීමක්ය.ඒ බෞද්ධ හා පාලි විශ්ව විද්‍යාලීය භික්ෂු දෙනමක් කැට තියාගෙන තම සරසවියේ කලා උළෙලට මුදල් එකතු කරමින් සිටීමයි.මා කළකිරුණද රුපියල් විස්සක් කැටයයට දමා සිනා මුවින් මා එතනින් ඉවත් වෙන්නේ රටේ මහජනයාගේ මුදල් සොරකම් කර බන්දනාගාර ගත කල සොරුන් දෙපලකි බේරා ගැනීමට මුදල් සිගා කෑ භික්ෂූන් සිටින රටක කලා උළෙලකට මුදල් එකතු කිරීමේ වරදක් මට පෙනෙන්නට නොමැති වීමෙනි.
     ‎  වසර තිහක යුද්ධය හමාරය.නමුදු එය තවමත් ඇත.දෙමළා සිංහලයා සමඟ තවමත් හිත් රිදීම් ඇත.සිංහලයාද එසේමය.
ජාතීන් අතර යුද්ධයකින් පසුව මේ එළැඹෙමින් පවතින්නේ ආගමික යුද්ධයකි.
     ‎   ආගමික ප්‍රශ්නයට එක මොහොතකින් විසඳුම් දිය හැක්කේ රජයටය.නමුත් ඔවුහු ප්‍රශ්නය දිග් ගස්සමින් මඩිය කර කරගන්නා බවක් පොඩි සාදුට පෙනේ.
     ‎..
     ‎සිරිවිමල හිමි.
 

Friday, August 18, 2017

තත්වය ඉතාමශෝචනීය වීම....

දරුවකුගේ විබාගයකට සූදානම් වීමේදි යම් මානසික සුවතාවයක් පතා බෝධි පූජාවක් තැබීම පැරැණි බෞද්ධ මිනිසාගේ සම්ප්‍රදායයි.එයට මාද හිස නමන්නේ ඉතාමත් ලෙන්ගතුවය නමුත් මෙවන් ගොබ්බ මානසිකත්වයක් ජනී ජනතාව තුල ඇති වීමනම් ඉතාමත් ශෝචනීයය.මේවාට මාද ඇතුළත්ව සියළු භික්ෂු සංඝයා වගකිව යුතු වග මා පිළිගනිමි.
        සදාචාරවත් මිනිස් පරපුරක් ලෝකයා වෙත දායාද කරලීමේ අදිටනින් අනුබුදු මිහිඳු මා හිමියන් මෙරට ස්ථාපනය කල බෞද්ධ ආගමද, බෞද්ධ දර්ශනයද අද ඇද පළුදු ඇති එකක් බවට පත්ව ඇත. මෙය කෙසේ හෝ මට හැකි අයුරින් ගොඩ නැගීමට මා මූලික වෙමි.මිනිසා අතරට මා යන්නෙ "අමුතු බණ " කියන්නෙක් ලෙසිනි.ඇත්තටම ඒවා අමුතු බණ නොවේ.ඒවා සත්‍ය බණය.නමුත් මෙතෙක් කල් මිනිසා අසා ඇත්තෙ මිත්‍යාවය.හුරුව ඇත්තේ මිත්‍යාවටය.එහෙව් රටක තනි පුද්ගලයෙකුට නැගී සිටීමේ හැකියාවක් නැත.

එන්න එන්නම මෝඩ ඔලමොට්ටලයන් බිහිවන රටක අනාගතය ඉතාමත් ශුභය.
මෙවන් අපමණ අගයක් ඇති පිං කෙත හෙළ රන් දෙරන තුළ යලි යලිත් උපදින්නට මටද කව්රු කව්රුන් හෝ පින් දෙන මෙන් ඉල්ලා සිටිමි😊😊😊

පුළුවන්  විදිහට කරමි.බැනුම් අසමි ගුටි කමි..මා මේ අත් බැව්හි පිරිනිවනක් නොපතමි.මා අතින් බොහෝ දේ සමාජයට විය යුතුය
...

(මේ ලියමන පහතසේයාරුව සම්බන්ධවයි.)
ගුරුගොඩ සිරිවිමල හිමි.

Monday, July 31, 2017

සිංහල සාහිත්‍ය උදෙසා භික්ෂුවගේ දායකත්වය.....01


සාහිත්‍ය දුර ඈතය.එහි ආරම්බක අවස්ථාව කවදා කෙසේ සිදුවිනිදැයි නිශ්චිත කොට හදුනාගැනීමෙහිලා මා සමතෙකු නෙවෙමි.

ලෝක සාහිත්‍ය තුල යම් අවබෝධයකින් කටයුතු කිරීම පමණක් වටී යැයි මා නිතර සළකමි.
ශ්‍රී ලාකේය සාහිත සළකුණෙහි ඉදිරියෙන්ම සිටින්නේ භික්ෂූන් වහන්සේයැයි අවිවාදාත්මක පිලිගත යුතු අවස්ථාවක මාගේ ලියැවිල්ල කෙසේ වේදැයි ඔබම අවසනෙහි තීරණයකට එලැඹෙන්නැයි ආරම්බයෙහිම පවසමි.
සිංහල සාහිත්‍ය නඟාසිටුවීමට බෞද්ධ භික්ෂුවගේ දායකත්වය අප්‍රමාණය.සංවිධිත වූත් මිනිසා ඥාණනය කිරීම උදෙසාත් වූ වඩා උසස් මානවීය ලක්ෂණයන්ගෙන් හෙබියාවූ සාහිත්‍යකි සිංහල සාහිත්‍ය.එකී සාහිත්‍ය සුපෝෂණය කිරීමට ගත් ව්‍යක්ත වූ උත්සාහයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සිදත් සඟරා ව්‍යාකරණ ග්‍රන්ථය, සද්ධර්ම රත්නාවලිය,සද්ධර්මාලංකාරය,වැනි ග්‍රන්ථ ඉදිරියෙහි ලා සැලකිය යුතු වන්නේ අනෙකක් නිසා නොව තව දුරටත් සිංහල සාහිත්‍ය උගෙනීමෙහිදී අප අධ්‍යයනය කරන්නේ ඉහත කී පත පොතම බැවිනි.
සාහිත්‍ය යනු මිනිසා ජීවත් කරවන්නකි.මිනිසා යහ මගෙහි යොමු කරවමින් මිනිසාට මඟ නොමග තම චින්තන ශක්තිය තුලින් හෙළි පෙහෙළි කර ගැනීමට ඉඩ හසර වෙන් කරනුයේ සාහිත්‍යයි.තම බුද්ධිමට්ටම කෙතරම් පහත් මට්ටමක පැවතියද සාහිත්‍ය හැදෑරීමේදී මිනිසාට තම නිදහස් බව නිවහල් බව හා මිනිසාගේ මිනිස්කම පිළිබදව යම් කියැවීමකට ඒමට හැකිය.



ධර්මසේන හිමියන් රචනා කරන සද්ධර්ම රත්නාවලිය දහම් ගද්‍ය එවැන්නකි.එය එකල මිනිසාට ඉතා සරල බස් වහරක් හා උපමා උපමේයන් භාවිත කරමින් උන් වහන්සේ රචනා කරන්නේ අහිංසක සැදැහැවතුන්ගේ දැනුවත් බාවය පිණිසමය.
අති සෞන්දර්යාත්මක චින්තනමය වටපිටාවක් මිනිසා ඉදිරිපිට මවා පාමින් තම සාහිත්‍ය කාර්යෙහි නියැලීම එකළ සාහිත්‍යයේ යෙදුන යතිවර පරපුරේ විශේෂත්වයකි.
සාහිත්‍ය යුග වශයෙන් හැදෑරීමේදී එම යුගවල ඉදිරියෙන්ම සිටිනුයේද භික්ෂු සංස්ථාවයි.එසේම ගිහි පරපුරේ සාහිත්‍ය කෘතීන් වලටද බහුල වශයෙන් උන් වහන්සේලාගේ සාහිත්‍යයේ ලක්ෂණ පිළිඹුබු වීම මෙහිදී කැපී පෙනෙන්කි."ගද්‍යය සාහිත්‍යයේදීත් පද්‍ය සාහිත්‍යයේදීත් එකළ සුවිශේෂීත්වය වූයේ ⁣බුදු සිරිත වැනීමය.බුදුන් වහන්සේගේ ගිහි කාලය,පැවිදි කාලය තුල කල කී දෑ සාහිත්‍යමය වශයෙන් ගොඩනංවාලීම එකල බහුලව සිදු විය.එය සෑම ග්‍රන්ථයකටම ආවේණිකව ඇත්තේ බෞද්ධ භික්ෂුවගේ සාහිත්‍ය මැදිහත්වීමේ ප්‍රබලත්වය නිසාම යැයි කිව හැකිය.
ලාංකේය සංදේශ සාහිත්‍ය ඉතිහාසය හැදෑරීමේදී ඉදිරියෙන්ම පවතින සැළලිහිණි සංදේශය අප සිත් තුල සදා අමරණීයත්වයෙන් පවතින සංදේශ කාව්‍යකි.එහි නිර්මාණකරු වන්නේ තොටගමුවේ සිරි රාහුල හිමියන්ය.තවද තොටගමුවේ හිමියන්ගේ වටා ගෙතුනු සාහිත්‍ය ප්‍රබන්ධයන්ද,ඒ හා විශාල සාහිත්‍ය ප්‍රබන්ධයක් උන් වහන්සේ වටා ගෙතීමට මූලිකත්වය ලැබී ඇත්තේ සාහිත්‍ය හා භික්ෂුව අතර පැවති අවියෝජනීය බැදීම නිසාමය.
වෑත්තෑවේ හිමියන්,වීදාගම හිමියන් වැනි සාහිත යතිවර පරපුර පිළිබද අප වැඩියෙන් කතා නොකල යුතුය.මන්ද උන් වහන්සේලාගේ සාහිත්‍ය පිළිබඳව වැඩි වශයෙන් කතා වී ඇත.එසේම උන් වහන්සේලා එකළ තම අබිමතය පරිදි ගොඩනැගූ මතයන් නූතනය තුල බිදවැටෙමින් පවතින බවද කිව යුතුය.



නූතන සාහිත්‍ය යතුවර පරපුර(අප කතා කලයුතු සාහිත්‍ය පරපුර) එනම් යක්කඩුවේ ප්‍රඥාරාම වැනි වියත් පරපුර යම් සමාජ පෙරලියක් උදෙසා කැප වූ යතිවර පරපුර බව කිව යුතුය.
"හුදු ප්‍රශස්ති වැනුම් ආදියෙන් තොර වී මිනිසාට හිතන්නට යමක් හුරු කල සඟ පරපුර මා ඉතා ඉහලින්ම සලකමි.මන්ද? අද සමාජය බුද්ධියේ අනුගාමිකයන්ය.ඔවුන් වටහාගන්නා වූ සාහිත්‍ය බුද්ධිය මිසක අනෙකක් නොවේ."



යක්කඩුවේ ප්‍රඥාරාම හිමියන් රචනා කරන "වන කතා " නම් සාහිත්‍ය කෘතිය සංස්කෘත සාහිත්‍යයේ එන පඤ්චතන්ත්‍ර නම් චම්පු කාව්‍යයේ අනුවර්තනයකි.සමාජයේ විශම ක්‍රියාවලීන් තුල ඇති පුහු බව නිරර්ථක ක්‍රියාවන් නිර්දය ලෙසත් සාහිත්‍යට වඩාත් උචිත සෞන්දර්යාත්මක සංසිද්ධීන් තුලින් විවරණය කරන්නේ උන් වහන්සේය.
එසේම වල්පොල රාහුල හිමියන්ගේ සත්‍යෝදය,භික්ෂුවගේ උරුමය වැනි උසස් සාහිත්‍ය කෘතීන් මිනිසාට සිතන්නට යමක් හුරු කරවන්නේය.
එතැන් පටන් මේ දක්වා වන සාහිත්‍යයේ පැවැත්ම තුල වැදගත් උත්සාහයන් කරමින් නව කතාව, කෙටි කතාව , කවිය ,යන මේ සියළු සාහිත්‍ය කාරණාවලට බලපෑමක් එල්ල කරන සඟ පරපුරේ වියත් හිමිවරු ගණනාවකි
"වීරපොකුණේ උපරතන" හිමියන්ගේ කෘතීන් සැඟවී ගොස් අවසන්ය. 1960 ගන්වලදී සාහිත්‍ය රාජ්‍ය සම්මාන පවා හිමිකරගත් උන්වහන්සේගේ "මං"නමැති නව කතාව අතීශයින්ම ව්‍යක්තය විශාරදය.උන්වහන්සේලාගේ සාහිත්‍ය අධ්‍යයනය නොකිරීමේ පලවිපාක වර්ථමාන සාහිත්‍ය පරපුර විදිමින් සිටියි යනු මගේ හැඟීමයි.
කෝ.ආනන්ද හිමියන්ගේ සාහිත්‍ය භාවිතය නව පරපුරක් බිහිකිරීමට අනුබල දුන් බව නොරහසකි.උන් වහන්සේගේ නව කතා,කවි ඉතා රසවත් සේම වත්මන් පරපුර පල සහිත සාහිත්‍යක උරුමක්කාරයන් බවට පත්කලේ උන්වහන්සේ බව සදහන් කිරීම යුතුකමකි.
ඉන්පසු සාහිත්‍ය බාවිතය තුල නිමග්න වෙමින් කතා කල හැකි සාහිත්‍යමය වටපිටාවක් ගොඩ නගන්නේ බටුවන්ගල රාහුල හිමියන්ය.උන්වහන්සේගේ රාජ්‍ය සම්මාන ලත් නවකතාවක් වන රන් කරඩුවත්,ප්‍රභානී නවකතාවත් මා ආස කරන වර්ගයේ කෘතීන්ය.එසේම "උපන් ලපය "වැනි කෙටි කතා සංග්‍රහත් "අඩසිය කව් ගත"වැනි සාහිත්‍ය කෘතීන් වලින් හෙලි වන්නේ යතිවර සඟ පරපුර සාහිත්‍ය වෙනුවෙන් පෙනී සිටි තැන්ය.



ශ්‍රී ලාංකේය සාහිත්‍ය සඳහා සෑම යුගයකදීම නොනිමි මෙහෙවරක නිරත වූ සඟ පරපුරේ අතිවිශාල සාහිත්‍ය කෘතීන් ගොන්නක් අත්පිට තබාගෙන සිටීමට ශ්‍රී ලංකාවාසීන් වාසනාවන්තයන්ය.
උන්වහන්සේලාගේ සාහිත්‍ය මෙහෙවර ඇගයුම් කල යුතුය.



පඬුපෙව් කසාවතක රැදිය යුත්තේ ප්‍රේමයය,දයාවය,අනුකම්පාවය,සාහිත්‍ය යනු ප්‍රේමයය,දයාවය,අනුකම්පාවය,සිව්රත් සාහිත්‍යත් අතර පවතින අවියෝජනීය වූත් අව්‍යාජ වූත් බැදීම සදාකාලිකය.



ගුරුගොඩ සිරිවිමල හිමි



ප.ලි මෙහිම දිගුවක් ඉදිරියට.....බලාපොරොත්තු වන්න....